کنکوری بودن و برچسب کنکوری رو به یدک کشیدن، از سخت ترین های روزگاره. به شکل بی رحمانه ای بزرگت میکنه و چهره دنیای واقعی رو بهت نشون میده. میفهمی دنیا چیزی فراتر از ارزوهاته و عدالت، چیزی درون ارزوهاست، نه بیشتر! احتمالا برای اولین بار به این شدت و به این حجم، طعم تلخ نرسیدن و شکست های پی در پی رو می چشی... حالا هرچقدر هم که وضعت خوب باشه، من ندیدم کسی رو که زمین نخورده باشه... یکی کمتر یکی بیشتر. برای اولین بار میفهمی ناامیدی چه حسی داره. میفهمی تلاش ها ممکنه نتیجه ندن، حداقل فوری نه، میفهمی زندگی پیچیده تر از اون چیزیه که فکرش رو میکردی.
و برای من و تو ولی، امسال، تجربه مون باز هم چیزی فراتر از اینا بود. ما چیزهایی رو تجربه کردیم که هر کدومش به تنهایی برای زمین زدن مون کافی بود...، هر کدومش کافی بود تا دست نگه داریم، وایستیم، زانوی غم بغل بگیریم، توی مهی از ابهام متوقف شیم و توی باتلاق ناامیدی فرو بریم. ولی ما اینکارو نکردیم، زمین خوردیم، ویران شدیم، ناامید شدیم، اشک ریختیم، بارها... بارها و بارها... و نفس عمیقی کشیدیم، بلد شدیم، و ادامه دادیم. ادامه دادیم تا بشه، با کورسویی از امید و حتی بدون اون ادامه دادیم که شاید بشه.
و الان ابرهای تیره و تار کنار رفتند، هوا صاف شد، دیگه مه آلود نیست، و به خودمون اومدیم و دیدیم احتمالا، انتهای مسیریم، به خودمون اومدیم و دیدیم نه ما دیگه اون آدم قبلی هستیم و نه دنیا اون دنیای رنگارنگ قبلی... .
از سه سال پیش و شاید بیشتر، که این مسیر برامون شروع شد، خیلی چیزا تغییر کرد، خصوصا این سال اخری به اندازه یه عمر گذشت. با زیرچشم هایی سیاه تر و صورتی رنگ پریده تر و شونه هایی که زیر سنگینی این سال ها به زور صاف وایستاده، میخوایم مسیر رو تموم کنیم.
صرفا خواستم بگم، استاده وایمیستم و کف میزنم به افتخار تو، و خودم. دم همگی مون گرم، بابت ادامه دادن مون، و حتی ادامه ندادن ها و اشتباه کردن ها و دوباره برگشتن هامون. لطفا با هر مسیری که داشتی، با هر سطحی که هستی، بزن رو شونه خودت و بگو دمت گرم. به خودت افتخار کن. و تمومش کن، فارغ از هر نتیجه ای، این تموم کردنه، از سخت ترین تموم کردن های عمرمونه و زیباست، شیرینه، فرح بخشه، شکستش هم پیروزیه....
با آروزهای زیبای فراوان. 5/5/25، 21 و 18 دقیقه.
