سلام.فایزه ام.۲۷ سالم.خونم توی یکی،از روستاهای شمال. عاشق دوچرخه سواری ام.وقتی رکاب میزنم انگار دارم پرواز میکنم .مخصوصا سرپایینی باشه؛ پاهام و از رکاب جدا میکنم میارم بالا ؛یوهووووو.....
هر،دوچرخه سواری و ببینم نیشم تا بناگوش باز میشه و این قدر،نگاش،میکنم تا نقطه شن.
ولی کوچیک که بودم واسم دوچرخه نخریدن.تا خودم بعد ۲۵ سال یه،دوچرخه ی دسته دوم که دنده ای،نیست و خریدم ۲۵۰ هزار،تومن.!!!
و با دوستم رفتم تمرین تا یاد،گرفتم.بیچاره دوستم?
دوچرخه سواری از آرزوهای،من بود فکر،میکردم که خیلی سخته.
ولی الان آرزوم پیشرفت،کرده .اینکه دوچرخه ی،دنده ای،خوب بخرم و برم سفر،با دوچرخه..
خونمون تو روستاس.برای تمرین جاده،کفی،نیست و منم دور،خودم میچرخم .دوس دارم برم تو اتوبان و یه سره،رکاب،بزنم اما خیلی نمیشه.
تو محل ما تنها دختردوچرخه سوار،منم و اوایل همه بد نگاه میکردن اما الان عادی شده چون من اصلا اهمیتی به حرف و نگاه مردم نمیدم.?
حالا یه روزی دوچرخه ی،خوب،میخرم و میرم سفر،.و بیشتر آرزوهام و عملی،میکنم.امیدوارم همه ی،شما هم به آرزوهاتون برسین.