ویرگول
ورودثبت نام
الهه گلکار
الهه گلکارمن الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
الهه گلکار
الهه گلکار
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

یک عدد کودکی جامانده

در این چند روز که سایه جنگ مثل سایه بالهای کرکسی روی بره بی‌پناهی گمشده در صحرای بزرگ و خالی از جنبنده بالای سر ما مردم در پرواز است گویا خاطرات قدیمی که من قصد فراموش کردنشون را داشتم روی سطح خاطرات ناخودآگاهم آمده و برای بازگو شدن و هستی و نجات دست و پا می‌زنند


هفت ساله‌ام و جنگ ایران و عراق به سال هفتم رسیده‌بود

دیگر به پناهگاه و آژیر قرمز و سفید و معلم‌های خشک تلویزیون که در ایام تعطیلی مدارس تدریس می‌کردند خو گرفته‌بودیم

خو گرفته بودم به آژیر قرمز که صدایش شبیه صدای انتهای جیغ زنی بود که از دست متجاوزان در دل شب فرار می‌کرد و رد جیغش باقی می‌ماند

ولی ما کودک بودیم شانس بزرگ ما

کودکی یعنی امید ؛امید یعنی خود جزءجزء زندگی ؛کودک تازه وارد این معرکه زندگی شده ،تصور او از طعم کباب، چلومرغ، ترشک ،شیرینی رولت، بستنی خامه‌ای و آلوچه با کسی که دهه‌ها از عمرش رفته فرق دارد


کودک می‌تواند با دو کیلو نان‌خامه‌ای پای میز مذاکره رود


کودک می‌تواند در بین تمام حرف‌ها و دل نگرانی‌های جنگ و بمباران بهانه‌ی سنجاق‌سر گل‌قرمزش را سر دهد و مادر و پدر را وادارد که از پناهگاه بیرون روند و عروسکش را بیاورند چون او زندگی را حق همه می‌داند حتی عروسکش


کودک می‌تواند از صدام نقاشی بکشد و لباسش را قرمز رنگ کند چون از رنگ خاکی بدش می‌آید و موهایش را طلایی کند

کودک در پناهگاه‌ها با همسالانش خاله‌بازی می‌کند

کودک در پناهگاه از سینه مادرش شیر می‌خورد


کودک در پناهگاه از خوردنی قایم کرده شده مادرش لذت می‌برد و آواز می‌خواند

کودک در مراسم ختم عموی شهیدش پوشکش نم می‌دهد و صدای همه را درمی‌آورد

کودک وقتی همه ناراحتند دنبال دلیلی برای شاد بودن و زندگی است

کودک اگر از کسی محبتی ببیند در آغوشش می‌رود دشمن او هر کسی است که به زندگی بی‌احترامی می‌کند


کودک زیبایی می‌خواهد دنبالش می‌رود در دل رنگ‌ها

بله من کودک بودم با یک قلب ساده دخترانه

مادرم در تمام ایام جنگ یا باردار بود یا بچه شیر می‌داد بقیه زنان فامیل هم در همین سیاق بودند

ما سالها قبل از اینکه جام زهر را اقای خمینی بنوشد ما کودکان آتش‌بس داده بودیم



ما زیر بمباران فکر کبابی بودیم که بابا قولش را داده بود

ما در پناهگاهها از دختر همسایه عروسکش را قرض می‌گرفتیم و به او آبنبات قیچی می‌دادیم

مادرهایمان در مسجدها موقع تهیه کمک برای جبهه ها به فکر پیدا کردن دخترخوب برای برادرهایشان بودند


ما کودک بودیم و یک دست سارافن قرمز با بلوز سفید و کفش ورنی قرمز تق‌تقی و جوراب شلواری توپ‌توپی برای ما در حکم چند عملیات به اهداف خود دست یافته بود

نگاه‌ زیبابین ما در حرکت بود ما همان‌ها بودیم که ترانه‌ی " ما همه پیرو قاشق چنگالیم بر سر سفره‌ها حمله می‌بریم کو غذا کو غذا کو غذای ما درود بر بادمجان سلام بر فسنجان مرگ بر گرسنگی" را سر می‌دادیم


ما کسانی بودیم که مادرها دم‌دم غروب می‌گفتند برو داداش ذلیل مردت را صدا کن ، ممکنه صدام حمله کنه ، من که با این شکم نمی‌تونم و من ۵ساله چقدر از این صدام بدم می‌آمد، چون داداش ۹ سالم روی ۵گل بسته بود و عمرا" کوتاه می‌آمد



ما کودک بودیم ولی جنگ نمی‌دانست که نوزاد چند ماهه زیر سینه مادر آرامش می‌خواهد تا روزیش را بمکد و او توپ و ترقه و بمب حواله آسمان آبی او می‌کرد

من سهمم را از تاب بازی و الاکلنگ و سرسره می‌خواهم من سهمم را از خنده‌ی مادرم می‌خواهم


سهم من روشنایی بود من مسافر تاریکی و مهاجر نور بودم

یک عدد کودکی من جا‌مانده آن‌را بدهید تا آرام شوم

























هش

۱۶
۹
الهه گلکار
الهه گلکار
من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید