شخصی پیش عارف بزرگی رفت و تا توانست بد و بیراه گفت و با پرخاشگری و بیادبی حرفهایش را زد و برگشت. در حالیکه عارف حتی سرش را هم بلند نکرد. شخص دیگری، که شاهد این ماجرا بود. مرد را صدا کرد و گفت:《کسی که تو اینهمه بَد و بیراه به او گفتی، فلان عارف بزرگ است.》
مرد تازه فهمید که این عارف بزرگ را با شخص دیگری اشتباه گرفته است. با شرمندگی پیش او رفت و از گفتهها و رفتارهای خود عذرخواهی کرد. عارف به او گفت:《کی؟کِی؟کجا؟》و طوری وانمود کرد که اصلن چیزی نشنیده است. مرد هم این موضوع را باور کرد و رفت.
مرد ناظر پیش عارف رفت و گفت من حکمت کار شما را درک نکردم؟
عارف گفت:《 گاهی باید کر وکور و لال بود تا فراغتی پیش آید و آدمی در جای دیگری از وجودش بینا و شنوا و گویا شود.》

این تکنیک رفتاری را در اصطلاح روانشناسان"بیاعتنایی" گویند.
یک مثال دیگر در این زمینه:
فکر کنید به یک موزهای رفتید و مسئولان به بازدیدکنندگان تذکر میدهند که به تابلویی که وسط سالن هست نگاه نکنند .

مسئلهای که پیش میآید این است که بازدیدکنندگان دیگر اصلن تمرکزی روی بقیهی تابلوها نخواهند داشت و تمام فکرشان روی تابلوی وسط راهرو و پیدا کردن راهی برای نگاه کردن به آن تابلو هست.

این حالت وقتی شما دائم میخواهید اطرافیان خود را از کاری نهی کنید هم اتفاق میاُفتد. و عبارت رایج در این مواقع این است که میگویند:《هر چی من میگم همه برعکسش را انجام میدن.》
یعنی شما با توجه دادن اطرافیان به ضعفهاتون عملن آنها را وارد سیکل آزار خودتون به صورت ناخودآگاه کردید.

چراغ خاموش حرکت کردن و توجه ندادن دیگران به تحرکات خودتان و توجه نکردن به تحرکات دیگران گاهی سبب میشود کمتر از سمت اطرافیانمون صدمه ببینیم و صدمه بزنیم.