ویرگول
ورودثبت نام
الهه گلکار
الهه گلکارمن الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
الهه گلکار
الهه گلکار
خواندن ۳ دقیقه·۱ ماه پیش

پراکنده‌گویی

سلام دوستان خوبم.

خیلی دلم براتون تنگ شده بود.

خوب قریب یک ماه هست که من به ویرگول سر نزدم یکی از دلایلش کروناست و امیدوارم شما مبتلا نشده باشید. من یکی از بدترین نوعشون را از سر گذراندم ولی الان زنده‌ام.

دلیل بعدی که اکثرن مستقیم یا غیر مستقیم درگیرش هستیم مدرسه است. خودتون خوب می‌دونید که هم دانش‌آموزان هم خانواده‌ها خیلی نگران فرستادن بچه‌ها به مدرسه بودند دلیلش هم اوضاع کشور و نگرانی از به خطر افتادن جون بچه‌ها بود.

به خاطر همین موضوع خوب بعضی از دوستانم هم اصلن تصمیم را بر آموزش مجازی بچه‌هاشون در خانه گرفتند. من هم ذهنم خیلی درگیر تصمیم گیری در مورد این مسئله بود که آیا مدرسه امسال جای امنی در این دوران هست یا نه؟

بعد از مشاوره از مسئولین مدرسه و چندی از دوستان تصمیم گرفتم بچه‌ها را به مدرسه بفرستم. که خود مدرسه رفتن بچه‌ها هم با خودش چالش‌های بعدی را همراه داشت که اولین‌اش خرید مدرسه که واقعن با توجه به گرانی‌ها یک مارتن بود.

دیدن بچه‌ها در حیاط مدرسه و بازی کردنشون آدم را امیدوار میکنه.
دیدن بچه‌ها در حیاط مدرسه و بازی کردنشون آدم را امیدوار میکنه.

حتمن همه‌ی شما رفتن به جلسات اولیا و مربیان و کمک به مدرسه که آشنا هستید و نمی‌دانم چرا اولیا مدرسه با خانواده‌ها صادق نیستند و راحت نمی‌گویند باید مثلن دو میلیون بدون حرف پیش پول بدید به جای اینکار یک دفتر کاهی ۲۰ برگ که دفتر رابط نامی هست را یک میلیون به خانواده‌ها می‌فروشند. یا یک میلیون پول بیمه دانش‌آموزی می‌گیرند.یا برای پول کاغذ دستورالعمل‌های مدرسه ۷۰۰ تومن پول می‌خواهند.

قسمت بعدی چالش رفتن بچه‌ها به مدرسه قضیه سرویس و بردن و آوردن بچه‌ها به مدرسه است که خود داستانی طولانی دارد. از سرویسهایی که همیشه با تاخیر می‌آیند و یا وسط خیابان بچه‌ را پیاده می‌کنند و تو باید به سرعت خودت را برسانی چون ممکن است موتوری به بچه بزند تا تحمل غر زدن راننده سرویس که چرا پسرت تو سرویس خوردنی می‌خورد یا با بچه‌های دیگر کنار نمی‌آید. البته برای آن یکی پسرم انتظار جلوی در مدرسه و مادرهایی که ازدحام می‌کنند و گاهن باعث می‌شوند دانش‌آموز کوله‌اش از دوشش بیفتد و هزار ماجرا و دعوای راه مدرسه.

و از همه بدتر رسیدگی به درس و حساب بچه‌هاست . خوب همه می‌دونید که ۹۰ درصد این کارها بر دوش مادرهاست که باید در کنار کارهای دیگه خونه انجامشون بدهند و باور کنید اصلن راحت نیست.

دعوای پسرها در مدرسه هم یک چالشه.
دعوای پسرها در مدرسه هم یک چالشه.

اما من در کنار تمام این مسائل و گرفتاری‌ها شانس داشتم با گروه نویسندگی که دوستم سارا حیدریان عزیز من را جوین کرد آشنا بشوم و گاهن یکی دو مطلب در آنجا بنویسم و از قلم بقیه دوستان هم خیلی استفاده کنم .

اما چیز دیگری که می‌خواهم با شما مطرح کنم این شرایط برزخی که داخل اون هستیم واقعن گاهن خارج از تحمل میشه چون نمی‌تونیم برای هيچی در زندگی برنامه‌ریزی کنیم حتی خریدهای تره‌بار ماهانه‌مون .البته دیگه از مسائل بزرگتر مثل کلاس‌های بچه‌ها و تفریح و مسافرت چیزی نمی‌گویم.

فشارهایی که تورم و گرانی وارد می‌کند یک طرف . این که واقعن هیچ‌کس نمی‌داند چه می‌شود بار روانی بزرگتر. با خودت میگی جنگ میشه نمیشه؟عاقبتمون چی میشه؟ عاقبت کشور چی میشه؟ اگر این دفعه زیر ساخت ها را بزنه چقدر در عذاب و بدبختی رها میشیم؟ و آیا چیزی برای فرزندهامون می‌مونه یا نه؟

  • دوستان با تمام این دردل‌هایی که با شما کردم خداراشکر ما هم را داریم و این کم چیزی نیست. ما ایرانی ها ذاتی هم را دوست داریم و این نعمت بزرگ‌تری حتی از چاههای نفته .

البته خیلی دوست دارم فعال‌تر از قبل در ویرگول فعالیت کنم و از کارهای شما دوستان همراه و خوبم استفاده کنم.

با هم همه چیز بهتر پیش میره؛ مطمئنم.

گرفتم

مدرسه
۰
۰
الهه گلکار
الهه گلکار
من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید