پذیرش

پذیرش عین زندگی است.

پذیرش این‌که جوانی رفت.

پذیرش این‌که راهی جز شکر نمانده.

پذیرش این‌که باید جلو بروم.

پذیرش این‌که کودک اتیسم من در این جامعه راه سنگلاخی روبرویش است.

پذیرش نگاه‌های پرترحم مردم به کودکم و خودم.

پذیرش عدم‌پذیرش شوهرم و همه به اتیسم فرزندم.

پذیرش مدرسه اتیسم و بچه‌هایی که به نظرم کمی ترسناک آمدند.

پذیرش این‌که پسر ۹ساله ام باید آمادگی برود.

پذیرش این‌که کودکم کم‌کم دارد متوجه تنها بودنش می‌شود و تحملش برایش سخت است.

پذیرش این‌که برادرش هم نمی‌تواند به پذیرش برسد و گاهی رنج می‌برد.

پذیرش .

من از خداوند شاکرم بابت پسرم که هر روز مثل گلی می‌بویمش.

آغوش مهربانش را چون کودکی ۴ ساله بر من باز می‌کند و کنارم می‌خوابد و می‌گوید مامان من را ببوس.

امیرم من برای تو هر لحظه در حال پذیرش هستم.

من پیامبر پذیرشم.