پاییز

چه روزهای زیبایی؛ چه بارانی، چه خنکایی، چه رنگهایی؛ زرد نارنجی سبز کم‌رنگ خردلی قهو‌ه‌ای.

چه هیاهویی. چقدر حرکت شور.

بچه‌های ابتدایی با روپوش‌های صورتی، طوسی، با لبه‌دوزی‌های قشنگ و مقنعه‌های سفید و کیف‌ و وکفش‌های صورتی سفید آبی سبز .

همه‌چیز قشنگه. شلوغی سوپری‌ها اول صبح و تجمع بچه‌ها بین قفسه های کیک و شیر و بیسکویت.

گپ‌های شیرین مادران پشت در آهنی مدرسه.

همه‌چیز خبر از آمدن پاییز می‌دهد.

پاییز زیبای‌اش‌ وحشی طوره‌.

حرکت لوند پیچاندن شاخه‌ها و برگهای درختانش زیبا و تماشایی است.

خش‌خش برگ‌های خشکیده‌ی هرزه زیر پاهایت حس بچگی و سرکشی به تو می‌دهد .

غروب هایش که به مانند خماری چشم‌های صبح عروسی پس از وصال دامادی را می‌ماند بسیار خواستنی طور است.

همانطور فتانه، گریزپا، زیبا و هزار رنگ.

اما باران‌هایش؛ گریه‌های مادری دلتنگ سربازش را می‌ماند.

همان‌طور آرام،سنگین و طولانی.

پاییز فصل اعجاب رنگ‌ها.

پاییز فصل دیوانگی‌ها.

پاییز فصل عاشقان رنگ‌رنگ.

پاییز فصل مدرسه و دوستی‌های فراموش‌ شده.

پاییز فصل معنای زیبایی‌های متفاوت.