دوستانم سلام
دوستان امروز چند فیلتر در داستان نویسی نوین را دوست دارم باهم یاد بگیریم:
مثلن:
شما می‌خواهید بگویید شوهرتان غمگین است،
اگر از تکنیک بیان استفاده کنی می‌گویی:" رد حزن را در نگاهش دیدم و قطرات نمناک اشک که چون مروارید بر صورتش غلتان بود."
اما این‌کار در ادبیات امروز مرگبار است و قدرت صحنه را می‌کشد شما به عنوان نویسنده می‌خواهی بگویی شوهرت غمگین است اما دست خواننده را نمی‌گیری و در طول مسیری که این غم را تجربه کردی نمی‌بری شما به عنوان نویسنده لقمه‌ی آماده یعنی بیان حزن و دیدن اشک را به جای خواننده حس و لقمه‌ی آماده را تو ذهن او میکاری.
اما در تکنیک نمایش ما چه کار می‌کنیم:
شوهرم آن‌روز در حالی که دست از پا درازتر از همیشه بود به گوشه‌ای روی کاناپه خزید.و دستش را لابه‌لای موهایش می‌کرد و آنها را می‌کشید.
چشم غره‌ای به بچه انداخت و گفت:" چرا آَشغال می‌ریزی شعور نداری؟" گفتم چه خبرته؟ گفت:" تو یکی حرف نزن دخالت نکن ". گفتم معلومه چته. هیچی نگفت و خیره نگاهم کرد و به تراس رفت حالت نگاهش طوری بود که نگران شدم.
وقتی دنبالش به تراس رفتم؛ یه گوشه تراس چمباتمه زده بود و بدنش می‌لرزید نگاهم که کرد داشت فخ و فخ می‌کرد، دستمالی به سمتش دراز کردم، داخل دستمال فین بلندی کرد و بعد بی‌مقدمه شونه‌هاش بالا و پایین شد و هق‌هقی کرد بعد سنگین اشک ریخت . چند دقیقه بعد متوجه شدم مادرش فوت شده.
می‌بینید شما همین الان می‌تونید با آن زن و شوهر و خانواده هم‌ذات پنداری کنید و با درد مرد همراه شوید چون شما همراه با موج داستانی حرکت کردید.
امیدوارم توانسته باشم مطلب را خوب ارائه بدهم.
فیلترهای دیگری هم هست که روزهای دیگه براتون می‌گویم.
