اسمش اکرم جلالی بود.
من در یک مدرسهی راهنمایی دولتی بسیار قدیمی و دارک درس میخواندم.
شاید یک یا دو، دوست صمیمی داشتم.
مسئولین مدرسه بسیار سختگیر بودند و واقعن برایم تحمل مدرسه سخت بود.
یک ماه پس از شروع سال دوم راهنمایی معلم ریاضیامان عوض شد و خانم جلالی معلم جدید ما شد.

زنی قد بلند، چهارشانه، به شدت بد لباس، با صورتی سبزه و لهیده و عینک ته استکانی کائوچویی.
در بدو ورودش ما همه از او بی دلیل متنفر شدیم.
تصور ما این بود که این دبیر دیو صورت حتمن سیرتی دیو مانند هم دارد.
روز اولی که وارد کلاس شد.
مبصر کلاس بلند گفت برپا آرام دستش را تکان داد و برجا نشستیم.
آرام وسایلش را روی میز گذاشت و بعد خیلی با احتیاط کتاب ریاضیات را مثل یک شئ شکستنی ذیقيمت روی میز گذاشت.
سپس کتاب را مثل یک کتاب دعا باز کرد و با عشق و علاقه به سرفصلها نگاه کرد.
بعد از چند لحظه سرش را بالا آورد و جملهی عجیبی گفت:《بچهها ریاضیات یک درس نیست. عشق به ریاضیات یک موهبت و لطف از جانب خداست.》
بعضی از بچهها ریزریز خندیدند
ولی توجهی نکرد.
گفت شما بچهها تا به حال فکر کردهاید پایه و اساس قوانینی که این دنیا را اداره میکند منشعب از قوانین ریاضیات هستند.
یکی از بچهها گفت:《 خانوم جلالی یعنی ساکنان اول دنیا اعداد و فرمولهای ریاضی بودند.》 درسته؟
خانم جلالی لبخندی به تایید زد.

من دستم را بالا بردم و پرسیدم ببخشید ما از خواندن ریاضی چی عایدمان میشود؟
خانم جلالی گفت:《هر چی بخواهی》.
میشه بیشتر توضیح بدهید؟
خانم جلالی گفت:《 به نظرت برای زندگی بهتر بیشتر به چه چیز نیازمندیم؟》
گفتم: نمیدونم. پول. اعتبار. سلامتی. رابطه
گفت درسته. همهی اینا خوبه. ولی بیشتر از همه به قدرت فکر کردن و ذهن قوی نیازمندیم.
دوستم فاطمه صفایی پرسید؛《خانم تعقل فقط از ریاضیات به دست میآید.》
گفت:سنگر《ریاضیات و هنر و فلسفه》تنها سنگرهای باقیمانده برای بشر هستند.

خانم جلالی با ریاضیات مثل شعر برخورد میکرد.
وقتی درس میداد گویا کلمات کتاب مقدس را هجی میکند آرامش و یک لذت روحانی در چهرهاش دیده میشد.
در پایان درس کتاب را با احترام در کیفش میگذاشت
جالبترین و عجیبترین قسمت کلاسش مراسمی بود که در پایان کلاس به نمایش میگذاشت
دستهایش را بالا میبرد و از خدا بابت اینکه توفیق آموزش این درس مقدس را به ما پیدا کرده، شکرگزاری میکرد.
ما بچهها در جلسات اول در گیجی و بهت عجیبی به رفتارهای خانم جلالی نگاه میکردیم و هیچی سر در نمی آوردیم.
یک تعداد از بچهها شروع به مسخره کردن خانم جلالی کردند.یک تعداد از بچهها به والدینشون شکایت خانم جلالی را بردند.
اما یک تعداد کمی از بچهها از جمله من شیفتهی کشف دلیل این دلدادگی خانم جلالی به درس ریاضیات بودم.
خانم جلالی کم حرف بود. بسیار عالی درس میداد.
به علت آنکه بسیاری از بچهها درخواست کردهبودند از کلاس او به کلاس خانم رضایی بروند تعداد بچههایی که در کلاس باقی ماند نصف کمتر شد.
ما بچههایی که باقی مانده بودیم کمکم مثل معلم شروع به طواف ریاضیات کردیم.

و هر چه بیشتر معتکف میشدیم بیشتر عاشق درس ریاضی میشدیم.
دیگر فهمیده بودیم این فرمولها بر ما منتگذاشتهاند و اسرارشون را بر ما هویدا کردند.