ملت عشق ۱

در کتاب ملت عشق اثر گران‌سنگ "الیف شافاک" به ترجمه‌ی "آقای ارسلان فصیحی" از قواعد چهل گانه در شناخت خدا نام می‌برد .

من در چند مقاله امید دارم بتوانم گزیده‌ای از این قواعد را برای دوستان بازنویسی کنم.

قاعده اول:

"کلماتی که برای توصیف پروردگار به کار می‌بریم همچون آینه‌ای است که خود را در آن می‌بینیم. هنگامی که نام خدا را می‌شنوی ابتدا اگر موجودی ترسناک و شرم‌آور به ذهنت بیاید، به این معناست که تو نیز بیش‌تر مواقع در ترس و شرم به سر می‌بری. اما اگر هنگامی که نام خدا را می‌شنوی ابتدا عشق و لطف و مهربانی به یادت بیاید، به این معناست که این صفات در تو نیز فراوان است."

قاعده دوم:

پیمودن راه حق کار دل است، نه کار عقل. راهنمایت همیشه دلت باشد، نه سری که بالای شانه‌هایت است.از کسانی باش که به نفس خود آگاهند نه از غافلین.

قاعده چهارم

صفات خدا را می‌توانی در هر ذره کائنات بیابی. چون او نه در مسجد وکلیسا و دیر و صومعه، بلکه در همه‌جا هست. همانطور که کسی نیست که او را دیده و زنده مانده باشد، کسی هم نیست که او را دیده و مرده باشد. هر که او را بیاید، تا ابد نزدش می‌ماند.

قاعده پنجم:

کیمیای عشق با عقل فرق دارد. عقل محتاط است. ترسان و لرزان قدم برمی‌دارد. با خودش می‌گوید:" مراقب باش آسیبی نبینی." اما مگر عشق این‌طور است؟ تنها چیزی که عشق می‌گوید این است:" خودت را رها کن، بگذار برود!"

عقل به آسانی خراب نمی‌شود، اما عشق خودش را ویران می‌کند. گنج‌ها و خزانه‌ها هم در میان ویرانه‌ها یافت می‌شود، هر چه هست در دل خراب است!

قاعده ششم:

اکثر درگیری‌ها از زبان منشا می‌گیرد. تو خودت باش و به کلمات بها نده.راستش در دیار عشق زبان حکم نمی‌راند. عاشق بی‌زبان است.

قاعده هفتم:

در این زندگانی اگر تک و تنها در گوشه انزوا بمانی و فقط پژواک صدای خود را بشنوی، نمی‌توانی حقیقت را کشف کنی. فقط در آینه انسانی دیگر است که می‌توانی کاملن خودت را ببینی.

قاعده نهم:

صبر کردن به معنی ماندن و انتظار کشیدن نیست، به معنای آینده‌نگر بودن است. صبر چیست؟ به تیغ نگریستن و گل را پیش چشم مجسم کردن است، به شب نگریستن و روز را در خیال دیدن است.عاشقان ِخدا صبر را همچون شهد ِشیرین به کام می‌کشند و هضم می‌کنند. و می‌دانند زمان لازم است تا هلال ماه به بدر کامل بدل شود.

قاعده دهم:

به هر سو که می‌خواهی شرق، غرب_ شمال یا جنوب _برو، اما هر سفری که آغاز می‌کنی سیاحتی به سوی درون خود بدان! آن‌که به درون خود سفر می‌کند، سرانجام ارض را طی می‌کند.

قاعده دواردهم:

عشق سفر است.مسافر این سفر، چه بخواهد چه نخواهد، از سر تا پا عوض می‌شود. کسی نیست که رهرو این راه شود و تغیر نکند.