دوستان یادمه راهنمایی که میرفتم فاضلاب مدرسه دچار مشکل شد و باعث شد که آب دستشویی خوب سیفون نشه و کثافتی به بار آمد و چند تا دستشویی را مجبور شدند غیرقابل استفاده اعلام کنند.
در زمانی که ما در حیاط برای زنگ تفریح میآمدیم بوی فاضلاب چنان تند و بد بود که نميشد در حیاط برای چند دقیقه دوام آورد و بچهها خودجوش به کلاس برمیگشتند و پنجرهها را میبستند.

هفتههای اول روزی نبود که بچههای مدرسه از هر فرصتی برای تجمع جلوی در دفتر مدیر مدرسه و شکایت بوی بد دستشویی در حیاط و کلاسها استفاده نکنند. پدرها و مادرها هم در جلسه اولیا و مربیان یقه جر میدانند که بچهها به خاطر مسایل بهداشتی مریض میشوند و همه از اولیا و دانشآموزان و کادر مدرسه مدیر را مقصر وضع پیشآمده میدانستند.
مدیر مدرسه در پایان هفته دوم سر کلاس ها آمد و یک نامه به هر دانشآموز داد که به خانواده بدهد.
در نامه نوشته بود که ما کاملن درک میکنیم شرایط پیشآمده چقدر عذابآوره, ولی به جای اینکه حق و ناحق کنیم و از همه پول بگیریم که انصاف هم نیست، دنبال مقصر وضع پیشآمده هستیم. در نامه نوشته بود به نظر میرسد:
یک تعداد از دختران کلیپس موهاشون را دخل چاه انداختند. یک تعداد از بچهها دستمال و یا برگههای امتحانشون را داخل چاه پرت کردند و گاهن دیده شده که نوار بهداشتی داخل چاه دستشویی افتاده است. به همین خاطر ما کمیته ای را در اطراف دستشویی گذاشتیم تا افراد خاطی را پیدا کند و هزینه فاضلاب را از خانواده دانشآموزان خاطی بگیریم لطفن اگر دانشآموز شما هم یکی از این افراد خاطی را میشناسد معرفی کند. هزینه ای که هر دانشآموز خاطی باید پرداخت کند اعلام میشود.

نمیخواهم بگویم چه افتضاحی پس از این ماجرا در مدرسه پیش آمد ولی همینقدر بگویم فقط تا پایان ماه اول اجرای این طرح در مدرسه هر روز بیش از ده دعوا شدید بچهها با گروه کمیته اطراف دستشویی و خانوادهها با کادر مدرسه صورت میگرفت. کار به جایی کشیده شد که یکی از اولیا که دخترش را به عنوان یکی از خاطیان معرفی کرده بودند با قمه به مدرسه آمد و نزدیک بود شکم مدیر مدرسه سفره شود.
آن سال با بدبختی تمام شد و هیچکس زیر بار اینکه کوچکترین هزینهای برای مشکل فاضلاب پرداخت کند، نرفت. حتی کسانی که همیشه پیشقدم بودند. چون پرداخت پول یعنی دختر اونها مسئول خرابی چاه بوده، دختر اونها بیفرهنگ بوده و خانواده خوب تربیتش نکرده و .... و هیچکس زیر بار این اتیکتها به خودش و دخترش و هویتش نرفت.

خدا را شکر مدرسه منحل شد و من از آن قبرستون نجات پیدا کردم، ولی خاطره اون چند ماه لعنتی در خاطرم هست و همیشه از خودم میپرسم :
چرا مدیر مدرسه اون نامه را نوشت؟ واقعن به دنبال چی بود؟
چرا از اول با صداقت طلب پول نکرد تا دستشویی را تعمیر کند؟
چرا وقتی مسائل و مشکلات نامه را دید، اصرار داشت ادامه بدهد؟
چرا آنقدر خانوادهها عصبی شدند؟ چرا دیگه بعد از چند هفته کسی از بوی بد در حیاط حرفی نمیزد؟
چرا همه از هم بدمون اومده بود؟
چرا دیگه کسی مدیر را مقصر نمیدونست؟ ولی همدیگر را مقصر میدونستیم برای بوی فاضلاب و هزار تا از مشکلات مدرسه؟