ویرگول
ورودثبت نام
الهه گلکار
الهه گلکارمن الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
الهه گلکار
الهه گلکار
خواندن ۲ دقیقه·۲ سال پیش

معلمِ رویایی‌‌ ِمن

اسمش رویا ایرانمنش بود.
معلمی، عاشق ما دختر بچه‌های ابتدایی.
روزی که خانم جلوینی من و ۹ نفر دیگر را از کلاس جدا کرد تا در کلاس جدید برویم را فراموش نمی‌کنم .
در ابتدا به خانم جلوینی التماس کردم .خانم من شاگرد اول کلاسم چرا من را دوست ندارید؟ خانم جلوینی خیلی جدی بود. گفت:《 خودت را جمع کن دختر خرس گنده خجالت نمی ‌کشه.》 من هم ناراحت شدم و گفتم از شما و این مدرسه و از همه متنفرم.
خانم جلوینی هم سیلی محکمی به من زد.
گریه‌ام گرفت . با این پیش‌زمینه من وارد کلاس جدیدی شدم.




صبح فردا که وارد کلاس چهار چهار شدم.درست راس ساعت هشت در‌کلاس به صدا درآمد .جلوی چهارچوب در سایه خانومی قد بلند و کمی توپر برافراشته؛دیده می‌شد.
بوی عطرش در کل کلاس پیچید. معلمی خوش‌سیما. خوش‌لباس با لبخندی زیبا و چشمانی که مثل ستاره می‌درخشید و مردمکش دائم از چهره‌ای به چهره‌ی دیگری در حرکت بود.

《خوب .خانم ‌های خوشگل و باهوش مدرسه شما هستید.
من رویا ایرانمنش هستم. می‌خواهم شما به من و من به شما کمک کنم و یک خاطره‌ی جاودانه و شاد با هم کنار کتاب‌ها و دفتر‌ها بسازیم.》


ما همدیگر را خیره‌خیره نگاه می‌کردیم . در زمان ما اصلن این صحبت‌ها بین معلم و شاگرد متداول نبود.




همه‌ی این چهار سال معلم‌ها اسمشون را پای تخته می‌نوشتند بعد خیلی خشک درس را شروع می‌کردند.
و خیلی مواظب بودند که ما پررو نشویم.
ما به گروه‌هایی تقسیم شدیم. هر دانش آموزی باید هم معلم یک گروه و شاگرد در کارگروه دیگر باشد.
تجربه‌ی نو و بکری بود.
من سرگروه در کارگروه ریاضی و شاگرد در کارگروه هنر و نقاشی بودم.
اتفاق قشنگی بود. چون در سال‌های قبل معلم‌ها به شاگردانی که فقط در ریاضیات قوی بودند توجه می‌کردند و به بچه‌ها با استعدادهای دیگر توجه‌ی کمی می‌شد.



همه در کلاس وظیفه ای داشتیم. خانم زنگ اول و دوم درس می‌داد و زنگ سوم به گروهای ۶ نفری تقسیم و کار می ‌کردیم .
خانم ایرانمنش برای ما از خاطراتش وقتی مثل ما ۱۰ ساله بود را تعریف می‌کرد.
از مشکلات کوچکی که هیچ کس درکشون نمی‌کرد .از این‌که گاهی دوست داشته کمی آزادی بیشتری داشته باشد.
از این‌که گاهی دختر بودن قشنگه و گاهی محدد‌کننده.
گاهی که ما هم بلند می‌شدیم و از مشکلات کوچک و بزرگ خودمون تعریف می‌کردیم خیلی خوب گوش می کرد و همدردی می‌کرد .
کم‌کم چنان آوازه ‌ی خانم ایرانمنش در مدرسه پیچید که بچه‌های دیگر به ما حسادت می‌کردند.

نقاشی من خیلی بهتر شد و چون خانم ایرانمنش تنها راز نابغه بودن را تمرین می‌دانست .من از هر فرصتی برای تمرین نقاشی استفاده کردم و در ثلث آخر نقاشی طوطی و بازرگان را برای امتحان آخر سال کشیدم.




معلم
۹
۱
الهه گلکار
الهه گلکار
من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید