دوستان مایلم در این نوشته با کتابی از دلمور شوارتس آشنا شویم دلمور داستان‌کوتاه‌نویس و شاعر در ۱۹۱۳ نیویورک به دنیا آمد.در رشته فلسفه و ادبیات مدرک دارد و بیشتر ایام به تدریس در دانشگاههای آمریکا گذراند.
نخستین کتابش "مسئولیت‌های در رویاها آغاز می‌شوند" در سال ۱۹۳۸ بود. داستانی که نامش را از اشعار "جان باتلر ییتس "گرفته است.در این کتاب پیچیدگی اندیشه او و نوع تناقض‌های حل‌نشده‌ای را که در سراسر زندگی‌اش گریبانگیر او بودند به خوبی نشان می‌دهد.
شاید ما معتقد باشیم : رویاها بخشی از زندگی ما هستند که ما مسئولان آن‌ها نیستیم ولی رویا برای شوارتسِ فرویدی همه چیز بود مگر آگاهی آزاد. میوه‌ای بود شبانه ربوده شده از درخت آگاهی. صحنه سرقت با تردید آغاز می‌شود با تصویرهایی که روی پرده سینما پرش دارند و چشمک می‌زنند. با شروع فیلم صامت در داستان راوی می‌گوید:" فکر کنم سال ۱۹۰۹ است .. نور بد است."
در پایان در می‌یابیم که که فیلم در رویا جریان دارد و محتوای آن ( روزی که پدر آینده او در رستورانی در " گونی آیلند" بروکلین به مادر آینده او پیشنهاد ازدواج می‌دهد) او را محکوم کرده که تا پایان عمر با آگاهی از آن زندگی کند. او را محکوم کرده که تا پایان عمر با آگاهی از آن زندگی کند.
او که در آغاز داستان فقط تماشاگری منفعل است از جا برمی‌خیزد و بر سر والدین هنوز ازدواج نکرده‌ی خود در فیلم فریاد می‌کشد " این کار را نکنید! هنوز برای تغیر عقیده دیر نشده هیچ چیز از تویش در نمی‌آید مگر پشیمانی و بیزاری و رسوایی و دو بچه که خوی هیولایی پیدا می‌کنند." والدین در نور محو می‌شوند و جایشان را تماشاگر می‌گیرد _ که نقش تعین کننده در داستان بر دوش دارد تماشاگران در ابتدا احساس هم‌دلی دارند ولی سرانجام غصه خوردن را مزاحم فیلم دیدنشان می‌دانند . کنترلچی او را بیرون می‌اندازد و می‌گوید:" نمی‌توانید این کارها بکنی...حتی اگر کسی در سینما نبود!"
داستان فیلم آشنایی والدینش را در سال ۱۹۰۹ با جزئیات نشان می‌دهد و او که سرانجام این ازدواج را می‌داند گریه می‌کند غصه می‌خورد و می‌بیند که حتی در روز خواستگاری در آن ساحل نشانه‌ها برای پدر و مادرش زیاد بود تا متوجه شوند که چه زوج نامناسبی برای هم هستند اونجا که عکاس بعد از یک ساعت نتوانست تصویر یک زوج خوشبخت را حتی برای چند لحظه ثبت کند. یا وقتی زن اصرار داشت پیش طالع‌بین بروند که فالش را بگیرد پدرش با حرکت زننده‌ای او را ترک کرد. ولی انگار آدم‌ها دوست دارند خیلی وقت‌ها کر و کور و لال شوند تا فقط فیلم زندگی ادامه پیدا کند و تماشاچی‌ها راضی باشند و این درک پسر را خیلی غصه‌دار می‌کرد.در پایان این داستان پسر از کابوس شب بیدار می‌شود و می‌بیند تولد بیست و یک سالگی‌اش هست.
ایروینگ هاو به شوارتس " کمدین بیگانگی" نام داده است.او ناچار از کابوس خود فیلمی شبه کمدی بسازد تا تماشاگر خوشش بیاید. تماشاگری که خود او از وی بیزار و هم بهش محتاج است زیرا برای اعتراضش به شنوده نیازمند است. نسل بعدی نویسندگان آمریکا غالبن به این تماشاگر دشنام می‌دهند زیرا از درمان بیگانگیشان بیشتر قطع امید کرده‌اند.
ولی در پایان می‌فهمیم که
