ادامه مرگ در سکوت ۱
در مطلب مرگ در سکوت ۱ گفتیم که زندانبانهای کرهشمالی رفتاری با اسیران آمریکایی انجامدادن که منجر به بیماری ناامیدی مفرط یا رها کردن مقاومت اسرا و مرگ خاموش یا در سکوت آنها شد.

میر روانپزشک ارشد ارتش آمریکا گزارش داده بود که کرهایها ۴ تکنیک ۱.جاسوسی ۲. انتقاد از خود ۳.درهم شکستن وفاداری به کشور و مقامات ارشدشان و ۴.محروم کردن از هرگونه حمایت عاطفی مثبت را به کار بردند، تا افراد اصیل از حمایتهای عاطفی ناشی از ارتباطات بین فردی بهرهمند نشوند.

در زندان کره برای تشویق به جاسوسی هروقت یک زندانی جاسوسی زندانی دیگر را میکرد به او جایزههایی نظیر سیگار و ... میدادند ولی نه جاسوس و نه فردی که از آن جاسوسی شده مجازات نمیشدند این کار فقط برای از بین بردن رابطهی بین اسرا بود و در حقیقت افراد از مخزن رفاقتشان چیزی برداشت میکردند.

در خصوص تکنیک دوم یعنی انتقاد از خود زندانبانها اسرا را در گروههای ده یا دوازده نفری دور هم جمع میکردند واز هر نفر میخواستند روبروی جمع بایستد و به کارهای بدی که انجام داده و یا کارهای خوبی که انجام نداده اعتراف کند یعنی توجه صرف به بدیها و توجه به نقصها.

این یک شیوهی دقیق و زیرکانه است وقتی افراد حس احترام و پذیرش اجتماعیشون کاهش یابد در حقیقت مخزن حسن نیتشون از بین میرود.
سومین تکنیک از بین بردن حس احترام به کشورشان بود.
چهارمین تکنیک که هدفش محروم کردم زندانی از هرگونه حمایت مثبت بود.
چهل نفر ناظر بودند تا یک نفر از زندانیان سه نفر از اسرای مریض را به بیرون پرت کنند تا بمیرند در حالیکه بقیه چون ربطی به آنها نداشت دخالتی نمیکردند. با اجرای این تکنیک رابطهها در زندان درهم شکسته شده بود و دیگر زندانیان به وضعیت هم اهمیت نمیدادند.

یکی از بدترین کارها این بود که فقط نامههایی که حاوی خبرهای بد مثل خیانت همسر یا مرگ نزدیکان اسیر یا خبرهای بد مالی بود به دست اسرا میرسید و نامه هایی که حاوی پیام مثبت و عشق و اميد بود پاره میشد و به دست زندانی نمیرسید.
با بکار گیری این چهار تکنیک اسرا دچار درماندگی خودآموخته شده میگردیدند و فکر میکردند هیچ کاری از دستشان برنمیآید.