این داستان واقعی است.
در جنگ آمریکا و کره ویلیام مِیِر که سمت روانپزشک ارشد ارتش آمریکا را برعهده داشت بررسی و مطالعهای را دربارهی هزاران زندانی که در بازداشگاههای کرهی شمالی نگهداری میشدند انجام داد.

زندان با تعریف متعارف تقریبا" محصور نبود. آب و غذا و امکانات به وفور یافت میشد. از هیچیک از تکنیک های متداول شکنجه استفاده نمي شد اما بیشترین آمار مرگ زندانیان در این اردوگاه گزارش شده بود.

هر چند بازداشتگاه با سیم خاردار احاطه نشده بود و نگهبانان مسلح دورتادور زندان نبودند هیچ سرباز و سربازی تلاشی برای فرار نشان نمیدادند و اصلن علاقه ای به بیرون رفتن نشان نمیدادند.
و بعد آزادی حتی حاضر نبودند با خویشان تماس بگیرند و هیچ رابطهی دوستی را از سر بگیرند.
در این زندان یکی از بزرگترین میزان مرگهای زندانیان آمریکایی در کرهشمالی اتفاق افتاد.

لذا بررسی روانشناختی این موضوع بسیار حائز اهمیت بود و دلیل این رویداد سالها مورد مطالعه قرار گرفت.
دکتر میر وضعیت زندانیان را این گونه توصیف میکند " آنها بدون هر گونه سیمان و فولاد زندانی سلول انفرادی خودشان هستند."
میر یک بیماری جدید را در بازداشتگاههای سربازان کشف کرد.او اسم این بیماری راکه در آن زمان بیماری جدیدی محسوب میشد را " ناامیدی مفرط" نامید.
سربازان به ابن وضعیت میگفتند "بریدن."پزشکان این وضعیت را" رها کردن مقاومت" و یا " "میراسموس" میناميدند.
کارهایی که در این زندان انجام می شد مانند آزمایش "مرگ در سکوت" است که درسهای خوبی میشود از آن یاد گرفت.
نکتهی مهم در این آزمایش این بود که علت بریدن افراد و دچار مرگ شدنشان در واقع تسلیم شدن کامل آنها از لحاظ فیزیکی و ذهنی بود.

چنین چیزی چگونه میتوانست رخ دهد؟ پاسخ در تاکتیکهای ذهنی شدیدی یافته شد که اسیر کنندگان به کار میبردند. تکنیکهایی که میر آنها را " اسلحهیآخر" جنگ مینامیدند.