دوستانم سلام حالتون خوبه
در ادامه پست قبل که در مورد فیلترهای ادبیات
توضیح دادم در خدمت شما عزیزانم:
فیلتر منطق روایی:
مثلن فکر کنید پالتویی در داستان برای همسرتان ارزش معنوی دارد و دوستش دارد پس نباید بگویید" پالتو زشت
بود"میتوانید از اصلاحات خشن و سنگین استفاده کنید.
یعنی باید بین زشتی ظاهری و ارزش معنوی پالتو یک پل منطقی بزنید.
فیلتر ریتم داستان
گاهی وسط داستانی با روایت گزارش گونه هستیم یعنی دانای کل در حال ارائه اطلاعاتی به خواننده داستان است یکدفعه نویسنده فاز شاعرانه میگیرد، این نوسان ریتم را نابود میکند.
فیلتر واژگان و سبک
فکر کنید در حال مطالعه یک داستان کوتاه هستید که مملو از کلمات کلاسیک است یکدفعه نویسنده گویی از پوسته خود خارج و به پوستهی دیگری درآید از کلمات روزمره و یا بیادبانه در داستان میآورد.
مثلن میگوید "گاه ضربات زندگی چنان جان عزیز را در تندباد در هم میپیچد که دلم را دوست دارم به دریا بزنم و دو سیخ کباب اسی کثیفه و دو تا دود مشتی بگیرم."
میبینید انگار نویسنده خواننده را یکدفعه از یک حظ ادبی به سرای دیگری برد. و به نظر خواننده میآید که شخصیت داستان نرمال نیست .اگر برفرض نویسنده از قصد اینطور مینویسد که شخصیت را غیر نرمال نشان دهد هم باید زمینه آن از سطرهای قبل ایجاد شود با نشان دادن واقعیتهای بیرونی و حوادث.
فیلتر ساختار
شما طی داستان یک ساختاری برای داستان ایجاد میکنید که خواننده در آن ریل دنبال شما حرکت دارد و انتظار دارد از دنیایی که با ریتم کلمات و جملهها درست میکنید با شما در یک ساختار به خصوص حرکت کند ولی شما وسط این ساختار میآیید و خواننده را بدون مقدمه و تکمیل ساختار قبلی او را وارد ساختار بعدی میکنید و یا گاهن داستان را تمام میکنید .
مثلن شما در طی داستان دائم در حال نوشتن از عبارات "قلب بلوری و دل شکسته" هستید و خیلی از این ترکیب استفاده کردید ولی کاری با این ترکیب نمیکنید و یا کاری ضعیف میکنید.
فیلتر فاجعهی مبالغه
مبالغهی زننده دوستان در ادبیان مدرن جایی ندارد جای آن در شعرهای قدیمی یا رمانهای زرد است .در ادبیات مدرن و جدی این نوع توصیفات خواننده را از داستان جدا میکند چون تناقضی که کلمات مبالغهآمیز ادبی ایجاد میکند؛ خواننده را گیج و از متن دور میکند..
و دلیل آن این است که در بیشتر مواقع نویسنده چون نتوانسته خوب حوادث را نمایش دهد مجبور است آن را بیان و برای ادبی کردن آن را مبالغه آمیز بیان کند.
مثلن: "ضربان قلب بیچارهی من در برابر زیبایی تو ای حسن مطلق در حال پاره کردن سینهام است. "نویسنده به جای این همه مهمل میتوانست بگوید: "وقتی مریم از در بیرون آمد من داشتم تسبیح میانداختم . ذکر"الله اکبرم" وقتی مریم سلام و با هم چشم در چشم شدیم کش آمد و فکر کنم تا آخر دنیا هم به اکبرش نرسم."
میبینید وقتی در هر دو شما متوجه زیبایی یار میشوید ولی دوستان تصویر و باز تاکید دارم تصویر ارائه دهید.