وقتی مشاور بچهها این واقعیت را به من گفت از تعجب شاخ در آوردم.
دوست داری بدانی در مورد چی حرف میزنم.
چند وقت پیش بین پسرم و شوهرم دعوای بدی اتفاق افتاد.

و من آنقدر عصبی شدم که بعد از اینکه شوهرم بچه را کتک زد خیلی بد باهاش برخورد کردم.
و خودم و پسرم را قربانی یک آدم عصبی فرض کردم و گریه کردم.

اتفاقی که بعد از فروکش کردن دعوا افتاد خیلی عجیب بود.
شوهرم در همان حالی که من ناراحت و عصبی بودم و از شدت عصبیت داشتم تندتند کار میکردم تا یک لحظه هم فکر نکنم رفت خوابید.
و بعد از ۲ساعت و نیم بلند شد و رفت با دوستانش توی مغازه کلی گپ زدند و چای خوردند این در حالیبود که من از شدت غصه تیروئیدم ورم کرده بود و احساس خفگی داشتم.

بشنوید از گل پسرم. آقا بعد از آنماجرا یکم به زمین و زمان و من و شوهرم فحش داد و به من گیر داد که چرا با یک آقای عصبی ازدواج کردم و کلی من را دچار عذاب وجدان کرد.
اما بعد از نیم ساعت رفت و با دوستانش دوچرخهسواری و فوتبال.
شوهرم که بعد از ۴ ساعت از ماوقع سرحال و آرام به خانه آمد، در پارکینگ گلپسر را دیده و بیرون رفتند و برایش نونخامهای و بستنی و توپ خرید.

و گل پسر کلی خوشحال به خانه آمد و جملهای تاریخی به من گفت:
《مامان من بهترین بابای دنیا را دارم.》
ولی تو خیلی اذیتش میکنی.

وقتی ماجراهای بالا را برای مشاورم تعریف کردم ایشان نکتهی کلیدی به من گفت: