امسال من دو محصل برای مدرسه دارم.
امیرحسین که در همین محیط ویرگول چند مقاله از جمله 《من و جوجههایم. ۴۰روزگی جوجههام. من و جام فوتبال》را نوشته، امسال به کلاس چهارم میرود.

امیرعلی پسر دیگرم که یک فرشتهی زیبای اتیسم است، امسال به مدرسهی اتیسم "امام جعفر صادق" میرود.

بیشتر استرسم که از شهریور تشدید هم شده بود برای این شاه پسر بود.
البته برای حسین هم نگرانیهایی از بابت تکانشی بودن خود حسین و همچنین از بابت رفتارهای بچههای بیهویت افغانی را دارم.

ولی واقعن انتخاب مدرسه خوب یک چالش بزرگ است.
از یک طرف مدرسه های غیرانتفاعی هزینههای کمرشکن برخانواده تحمیل میکنند.
مسئله دوم این مدرسه ها دو قطبی بودن محیط مدرسه با فرهنگ حاکم بر خانواده است که برای بچههای ابتدایی خطر شستشوی فکری را در بر دارد.
مثلن اگر قسمت اعظم پول این مدارس از طرف خانوادههای های خیلی مذهبی باشد(قصد بیاحترامی در کار نیست) اعظم کار فرهنگی مدرسه دائم فوکوس شدید روی ولادتها و شهادتها یا تبلیغ جریان سیاسی حاکم میشود.

برعکسش هم متاسفانه خیلی وضعیت بهتری ندارد یعنی مدرسه خیلی دور از شرایط و اتمسفر جامعه فقط در حال تزریق افکار ملیگرایی و غربگرایی است.
و واقعن پیدا کردن مدرسهای که حد وسط را رعایت کند کار بسیار سختی است و میشود گفت گاهن غیرممکن.
اما در مورد امیرعلی که یک فرشتهی اتیسم است شرایط و سختیها و نبود یک محیط خوب که بتواند نیازهای این کودکان که شاخههای زیادی دارد را دربربگیرد خیلی بیشتر بولد میشود.
و واقعن در اوضاع کنونی کشور توجه و برنامه ریزی برای این کودکان برای دولت اولویت خیلی ضعیفی قرار دارد.

ولی با همه ی این درد دلها آدمی با دلخوشیهای کوچک زنده است.
همین که خدا را شکر توانستیم یک روپوش نو برای بچهها تهیه کنیم خدا راشکر.
خرید کیف و کفش نو و لوازم تحریرهای زیبا.
لذت جلد کردن کتابهای بچهها.
پیدا کردن و خرید ظرف غذا و قمقمه.
آرایشگاه بردن بچهها که لینک به اول مهر شده بود.
پرسه زدن در فروشگاهای رنگارنگ لوازم تحریر .
صحبت با خانوادهها و بچهها.
صدای خندهی بچهها.
چانهزنی بچهها برای چند خرید چالشی و گران.
خوردن چند شیرینی و آب میوه .
و شکر برای بودن در کنار خانوادهی مهربان و خیرخواه و مهربانم.
و در آخر
صبح است اول مهر
دل میتپد ز شادی
از شوق کودکانه
صبح است اول مهر.
ماه مهرتان مملو از مهر و شادی و مهربانی.


