سلام ؛ ببخشید شما ؟ من الهه ام !
الهه، با کی کار داشتید؟ با شما! ولی ،من شما را نمی شناسم؛ ولی من میشناسمت ؛مگر شما آیدین نیستی ؟ پدرت هم جاوید نامی است ،کاسب خوش نام حجره آجیل فروشهای شهر تاریخی اردبیل

درست است، ولی از من چه میخواهی؟ میخواهم با تو صحبت کنم ،تو را از کتاب سمفونی مردگان استاد عباس معروفی پیدا کردم و جستان و خیزان، در لابلای صفحات کتاب و سوار بر سرسره تاریخ آمدهام، تا تو را ببینم

از من چه میخواهی ؟
میخواهم ،از خودت بگویی
مگر داستان را نخواندی چه بگویم ؟همه را بگو؛ یکبار دیگر درد و غمت را از دریچه نگاه من بازگو
آیدین، نگاهم میکند الهه عزیز! گاهی وقتی تو و آرزویی که داری ،با هم رشد نکنید، اگر مواظب نبودی که جاوید نامی اتشش نزند و اگر زد ،اگر پاره پاره اش کرد ،اگر آرزویت را شعرهایت و کتابهای عزیزت را به گروگان برد، تا تو گدایی عشق خانواده را، با چال کردن امیدت عشقت ،هدفت، آرمانت داشته باشی
چه میشود، کرد؟ گفتم: تو فرار کردی، باید میجنگیدی

نگاه میکند، میگوید: الهه بچه خوب درخانوادههای ایرانی بچه مرده و خاموش است
میفهمم او را ،درست میگوید
آیدین یک سوال بپرسم ؟ بگو
چرا آیدا خودکشی کرد؟ نمیدانم!
یعنی حدس نمیزنی ؟ خودت که میدونی پدر، آیدا را صبح تا شب مجبور میکرد در آشپزخانه باشد حتی موقع غذاخوردن ،کسی جرئت نداشت بپرسد آیدا کجاست؟ به همین خاطر رماتیسم مفصلی گرفت و شب ها تا صبح گریه میکرد و کسی نگرانش نبود همه فکر میکردند این وظیفه شوهرش است که در آینده به او رسیدگی کند
یک انسان طرد شده ،به خاطر جنسیت
یک دختری که فریادهایش را موقعی که باید میزد، نزده
حرفهایش در گلوگاهش راه گلویش را بسته ،ولی خارج نشده پس موقعی میرسدکه آتش درونش جلوهی بیرونی پیدا میکند و خاکسترش میکند


اشکم جاری میشود نگاهم میکند چرا گریه؟اگر گریه درمانی بود که ولی برای لحظهای خاموش میشود و سر بر میگرداند و لبهایش را فشار میدهد و میگرید
آیدین چرا عصیان نکردی در مقابل همه در برابر اورهان در برابر پدر و مادر ،که با دلسوزیهای بیجا تو را چون بادکنی سست و ضعیف و کاغذی ،معلق، میان باد و سرما و بوران نگه داشت ،نه پای رفتنت داد و نه سر جنگیدن
الهه وسط بازی، اسم درستش است
وقتی جسارت نداشته باشی فکر میکنی وسط بازی نجاتت میدهد ولی نه، مثل یک قهرمان میمیری و زندگی میکنی، با افتخار و نه، مثل یک بازنده ارام میگیری و دست از تقلا برمیداری
چرا اجازه دادی، اورهان تو را بکشد؟

الهه، اورهان خودش را کشت هیچکس تا قبل از اینکه خودش را بکشد تو را نمیکشد
اورهان ،باور به عشق و دوست داشتن من به عنوان برادری که مجنون شده بود را، در درون خود کشت
می دانی مشکل همه قابیلیان از آدم تا خاتم چیست ؟
نه! نمیدانم، آیدین مجنونم
این است که وقتی، ریشهای را قطع کردی و از زمین بیرون افکندی ،باید با جای خالی آن گودال چه کنی؟
آیا نهالی داری، که در آن جا بکاری
و اگر نه، آن چاله گورت میشود و اورهان نداشت و گورش شد

گریه امانش نمیدهد ،اما دلم برای اورهان و یوسفی که توهم پرواز داشت و پرید و سلامتی و مشاعرش هم پریدند یا مادرم، زنی که، صبح تا شب در اضطراب بیسایه سرشدن ،سایه خودش را هم گم کرده بود ،نیستم
حتی ناراحت خودم هم نیستم ناراحت شعرهایی که هیچوقت تحریر نشدن و استعدادی که هیچکس دوستش نداشت
پس ناراحت که هستی؟ آیدین
نگاهی به من میکند ،ناراحت تو
ناراحت تو ای، نتیجهی اشتباه من و پدر و مادر و اورهان و همهی تاریخ

ناراحت تو که، از پس یک قرن از زمان رضا شاه نتوانستی، از زیر بار خاکستر تحجر و عقب افتادگی و پسزدگی، بیرون بیایی و با داستان من، با سمفونی که برای مردگان صد و اندی سال پیش گفته شده، هنوز که هنوز، قرابت داری و با آن همسرایی میکنی
چه دردی بالاتر از این!
در خودم مچاله و خسته دوباره سوار بر بالهای کرکس تاریخ، به حال برمیگردم

سمفونی مردگان هنوز روبرویم است و آیدین از لابلای آن فریاد می آورد
الهه! الهه !سمفونی قهرمانان را بنویس؛ سمفونی مردگان بس ما مردم است
