تا به حال شده ،دختری با تیپ دانشجویی که مربا به دست در طبقه همکف دانشگاه در حالیکه بیست دقیقه دیگه کلاسش شروع میشه را ،در حالیکه پا پا میزند را دیده باشید
صورتش نگران ،چشمانش منتظر و دستاتش لرز ریزی دارد ؛چه باید بکند ؟برود؟ بایستد؟ گریه کند؟ با دلش چه کند؟ با عقلش که عملا دارد ،عربده میکشد که گم شو کلاس

عشق در بیست سالگی، مثل مست کردن کودکی نوپا است ،فقط خودش را زخمی می کند و سرش ممکن است ،به هر دیواری بخورد ولی دل التماس میکند و قلب بیشتر میتپد ،کلاس شروع شده و باران تندی هم باریدن کرده، قلب تکه تکه میشود ،زیر باران میرود و چترش را هم باز نمی کند تا خیسش شود، لرز کند و از تب عشق بمیرد ،تا آدم شود ،عاقل گردد

شیشه مربای گل محمدی که عشقش ،سفارشش را داده بود را در جوی آب پرت میکند و پیاده راه می افتد ،بدبختی عاشقان یکی دوتا نیست ،دوباره روی همان نیمکت همیشگی در پارک مینشیند و شعری که در وصف او سروده شده را زمزمه میکند ،مملو از توصیفات آهو و چشم خمار و لب سرخ است یک لحظه با خودش میگوید: ایکاش شعرش از دختری چشم قهوه ای متوسط و گندمی و خام میگفت ،تا این زن فتانه میکده، که معلوم است کام بسیار دیده است

شاید فردا که او را دید بزند تو گوشش، یا شاید تا دیدش یادش برود که یک کلاس بخاطر او نرفته و زیر باران خیس شده و تب کرده ،دنبالش راه بیافتد و به رویش نیاورد شاید ناراحت شود و اورا تنها بگذارد و آنگاه پسر از او بخواهد به خانه مجردی او بیاید ،و او هم ماشینش را به نام او میزند و دختر احساس کند، احساسش زیر پایش زده و عقلش ، از دستش دیوانه شده ،هنوز بقایایی از شیشه مربا را در جوی میبیند صدایش می کند و میگوید: دیشب برایت از سفرم مربا آورده بودم نیامدی این جا رهایش کردم ،فروشنده قسم خورد که خانگی است آخر میدانم چقدر مامانت هر دفعه برایت میفرستد ذوق داری ،نگاهم میکند الهه ما تا وقتی جوانیم باید هوس ها را تجربه کنیم ،چرا من فکر میکردم همسرت میشوم ؛عشقت ؛ و الان حرف از هوس و ماشین و خانه مجردی،گریه امانم نمیدهد

دستم را گرفت ،عزیز چرا انقدر خیالبافی؛ عزیزم، من دوستت دارم ولی من از یک خاندان بزرگم ،از من انتظار دارند با یک دختر اصیل ازدواج کنم "گفتم: من اصیل نیستم "نگاهم نکرد ، فقط میخواستم قبل از اینکه تا آخر عمر اسیر یک ازدواج رسمی بی عشق شوم با تو عشق را تجربه کنم ،فقط همین ؛بلند شدم، تمام افسارم را دست عقل دادم و دفتر شعرش را و حلقه ای که به من داده بود، را پس دادم چیزهای دیگری هم بود از او پیش من، ولی پس دادنی نبود، یک داستان عشقی ناتمام و یک قلب شکسته و یک شیشه مربای خرد شده در جوی آب
