چی پیش خودت فکر کردی ؟گه خوردی ؟من دیگه آدم حسابت نمیکنم، یک بار دیگه به من زنگ بزنی وای به حالت؟ ولی اگر از کسی بشنوم با کسی هستی پدرت را در میآورم. به من چه! اصلا چرا برم همین جا هستم هیچ تغیری هم نمیکنم !گفته باشم میخواستی چشمای بابا غوریت را روز اول باز میکردی ،ازت متنفرم!متنففرررر!

و گوشی تق ،کوبیده شد و یا شاید خرد شد
میخواهد مرتیکه هول من را به کشتن بده و بره با یکی از اون مادر به خطاها !
سحربود، دانشجوی مکانیک شریف،و دوست نابغه ام ؛ که اینطور بیچاک و دهن داشت، حرف میزد، یک روزگاری اگر با موچین لابلای خرمن حرفهایش، یک "تو" پیدا میکردی ،شاهکار کرده بودی

ولی چی شده؟چه بلایی سر اسطورهی من آمده؟
بغلش کردم، سحرم، بگو چی شده؟امید چیزی گفته ؟قرار عروسی بهم خورده؟ شما که عاشق بودید؟
با شنیدن این جمله آخر ،چنان گر گرفت، که از جا پرید و به طور هیستریک، خندید "عاشق"
تو هم نشناختیاش میدونی چی بهمن میگه ؟
عزیزم چی میگه؟
میگه: باید برم عمل هیکل تراشی مثل خواهرش ؛ بعدش هم برم دماغم را عمل کنم و صورتم را لیزر کنم تا جای جوشهایم بره و بعدش یکم خوش لباس تر باشم این همه کار برای یک مهمانی اشنایی؛ باورت میشه؟

عزیزم برای اینها آنقدر دیوانه شدی؟ تو که خودت چند شب پیش پشت تلفن گفتی: "ایکاش میتونستم لاغر شوم و میتونستم پول جمع کنم لیزر کنم"، تازه موضوع بدلباسی تو که برای خودت هم جوک شده ؛پس چه مرگته؟ از جیب اون به کام تو؟

نگاهم میکند ،چشمان قهوه ایش خیس و بیحال و خسته و بی فروغ بهمن خیره شده قلبم ریش میشود
چی شده سحرم؟ چرا حرفی نمیزنی از منم، دلخور شدی؟تو که میدانی چقدر عزیزی؟ تو نفر اول المپیاد ریاضی شدی، چرا یادت رفته، امید چرا یادش رفته؟ این ها کافی نیست؟
سرش را به علامت نه تکان میدهد ، دستانش را بالا می آورد و به حلقه اش چشم میدوزد ؛الهه!جانم! سحر بگو ؟الهه من فکر میکردم در چشم امید زیبایم! خودم، میدونم دماغم بزرگه، جای جوش ها را کور نیستم ،میبینم
یا حتی هیکل توپرم را لمس میکنم و میدانم حوصله ست کردن لباس هایم ،را ندارم ولی ! ولی چه سحرم


عاشق پایه بودنم شده ؛ خودش میگفت ،ولی همه ی اینا نتونست ،چشمش را به روی این همه عیب کور کنه من فکر میکردم فرق میکنه ،فرق میکنه با همه پسرها ! و منو شبیه مدل ها نمیخواد
حلقه را در آورد، و نگاه حسرتبارش برق حلقه طلا را خاموش کرد