ویرگول
ورودثبت نام
الهه گلکار
الهه گلکارمن الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
الهه گلکار
الهه گلکار
خواندن ۴ دقیقه·۳ سال پیش

سبیل خمارم

سال اول دانشکده حسابداری بودم وترم اول و بسیار بد انتخاب واحد کرده بودم و بین کلاسهایم فاصله ای به اندازه فاصله زمین تا خورشید بود


باری می‌بایست ،این فاصله بین کلاسها را ،به یک طریق پر می‌کردم

برای همین، ساعتها در کتابخانه رمان می‌خواندم و خیالبافی می‌کردم و خودم را، جای شخصیت های رمان ،می‌گذاشتم

یکی از این شخصیت‌ها "مرجان" در داستان "داش آکل" بود


من خودم را، برای داش آکل لوس می‌کردم ،باهاش حرف می‌زدم، یک مقدار دیالوگ ها را دستکاری می‌کردم و لذت می‌بردم

در این حین، که من داشتم ،چشمانم را در آیینه، خمار می‌کردم و دل داش آکل را ،تکه‌تکه می‌کردم متوجه شدم، در آن کتابخانه یک دانشجوی آقا ،به فاصله چند صندلی از من نشسته و انگار در مجلس عقدش است، آب از دهانش آویزان شده و عجیب چشمانش پرستاره و درخشان شده بود و حس تازه دامادها را دارد


سریع وسایلم را جمع کردم و خواستم ادای هنرپیشه های خانوم فیلم ها را در این جور وقت ها را درآورده باشم پس خیلی جدی قیافه گرفتم ولی در این هنگام لبه مانتوی بلندم ،به لبه صندلی گیرکرد و خوردم زمین و تمام وسایلم ،روی زمین ریخت

با خودم گفتم: الان مثل فیلم‌ها این آقا به کمک من می‌آید، ولی من باید خودم را محجوب و کمی هول و دستپاچه ،نشان دهم و لپم گل بیفتد ؛ولی هیچ کدام از این اتفاق ها نیافتاد

ومن عصبانی وسایلم را جمع کردم و عاشق من هم فقط کمی دورتر ایستاد و لبخند زد و خودش را جمع کرد


دیگه، کارم درآمده بود ؛عاشق من که دانشجوی ترم آخرشهرستان بود و می‌خواست هر طور شده، از تهران برای مادرش، عروس دانشجو ببرد و پوز بدهد ،دنبال من راه افتاده بود

در آن ترم ژتون به دانشجوی شبانه نمی‌دادند و این پطروس قهرمان من ،برای دلبری ۲ تا ژتون برایم پیدا می‌کرد و اصرار داشت ،من هر دو تا پرس غذا را بخورم، چون می‌گفت مادرم عروس تپل دوست دارد

من هم بهش می‌گفتم: انشاله نصیبش می‌شه! ولی من بیچاره ،کلی رژیم گرفتم و ورزش کردم، تا لاغر و ترکه گشته ام و نمی‌توانم ،به خاطر اینکه، مادر شما عروس خوش‌گوشت ،می‌خواهد، چاق شوم ،ولی مصر بود و یکدفعه بعد از کلاس با کیک شکلاتی و آب‌میوه جلوی درکلاس ظاهر می‌شد و اصرار می‌کرد که نوش کنم


بعد از یک ماه و اندی، که خوب درد عشق و سگ دو زدن را به تن مبارکشون مالیدم، بهش گفتم: رضا جان ،از چی من ،خوشت می‌آید

دیدم ،رنگ به رنگ شد و مثل تمام پسرهای محجوب شهرستانی، سرش را بالا نیاورد

گفتم :رضا جان، تو چطور خانومی می‌خواهی، داشته باشی؟


لبخند ژکوندی زد و گفت :مثل تو سفید و بور باشه، گفتمش ؛رضا جان، من سفید نیستم و این رنگ، از معجزات کرم پودر است

گفت: دوست دارم، همسرم مثل شما ،چشم طوسی و خمار داشته باشد

گفتنش ؛رضا جان، من چشمانی قهوه ای دارم و این رنگ چشم به خاطر کشف لنز آرایشی می‌باشد، که باخط چشم، حالت خماری به چشم می‌دهد

گفت :دوست دارم همسرم همانند شما قد بلند و کشیده باشد

گفتمش؛ رضا جان، نکند توی عمرت کفش پاشنه پانزده سانتی ندیده ای؟


دیدم، دستش دارد می‌لرزد و خیلی پریشان به من چشم دوخته گفتنش، رضا من اصلا" نمی‌خواستم تو را فریب دهم، پس حالا که دیدی که زیبایی من فیک است؟ پس برو مشهد ،و از آن دخترهای خوش گوشت و بور و چشم روشن مشهدی ،بگیر ،باشه؟

سرش را بالا آورد و انگار دنبال گمشده ای باشد ،در صورت من خیره شد

گفتمش، رضاجان چی شده؟


گفت: یعنی سبیل هاتون هم فیکه؟ در دل به خودم که از بند انداختن می‌ترسیدم و مجبور شده بودم که سبیل های چخماغی‌ام را با کمک دکلره روشنشون کنم،فحش دادم

دستی به سبیل ها کشیدم و گفتم: نه عزیز! اصل اصل!

گفت :عزیزم! من در همان نگاه اول ،عاشق نه چشم خمار و طوسی رنگت و هیکل مانکنت ،که؛ عاشق سبیل‌هایت، شده بودم ولی ؛خجالت می‌کشیدم ،بگویم!

چشم هایم ،گرد و فکم افتاده بود گفتم :شوخی می‌کنی؟

گفت: باور کن ،من همیشه عاشق دخترهای سبیل کلفت و ابرو پهن و چاق می شوم !


گفتم :رضا توروخدا ،آخر، در کدوم منظومه یا رمان یا فیلم عاشقانه ای، قهرمان عاشق سبیل معشوقه اش ،می‌شود؟ چه چیز زیبایی، در آن هست؟

اخه !من ،همیشه در رویاهایم، همسرم شب عروسی سبیلش را اصلاح می‌کرد

خنده‌ام گرفت ،رضا جان من از ترسم، اصلاح نکردم؛ نه اینکه، قصد داشته باشم از تو دلبری کنم ؟

رضا گفت :یعنی با من مشهد نمی‌آیی، چون به مادرم و خواهرانم گفتم چقدر تو خانومی

گفتم: عزیز، من را هم عروسیت دعوت کن خودم عروست را اصلاح می‌کنم






۱۵
۱۹
الهه گلکار
الهه گلکار
من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید