در ابتدا تعریف زیبایی از ظن خودم زیبایی یک امر نسبی است یعنی هر موجودی به اندازه درک و ظرف و مهندسی ذهنی خودش که برگرفته از چهارچوب‌هایی است که در آن رشد نموده و تربیت شده و باورها و هنجارها یا ضد هنجارهایی که برایش ترسیم شده و همچنین فرهنگی که از رسانه‌های جمعی اعم از بصری و سمعی و کتاب ها دریافت نموده از زیبایی به عنوان یک مفهوم انتزاعی در ذهنش چهارچوبی را تداعی دارد
اگر بخواهیم بیشتر عمیق شویم شکل و ماهیت زیبایی در هر پنجره‌ای که بشر بر روی آگاهی و غفلت و سطحی نگری و حق باز می‌کند باز تعریف می‌گردد و با این توضیح تعریفی که امروز از زیبایی هست شاید کاملا در گذر تناقضات پیچیده تر از هزاران سال پیش است و برخورد با آن احتیاج به له کردن و عبور از جنازه هزاران قربانی سالک راه زیبایی و حقیقت و فتح قله حقیقت و نور است
حال برای درک بهتر از مفهوم زیبایی وقتی در کفه ترازوی قیاس قرار بگیرد سوالهایی طرح می‌کنم
آیا یک بوته گل سرخ زیباست؟ یا کاکتوس چرا بعضی‌ها با گل ها ارتباط نمی‌گیرند آیا گل‌ها زیبا نیستند
آیا توله یک خوک زیباست؟ یا آهو یا شیر
آیا اندام و صورت برهنه یک زن یا مرد زیباست یا پوشیده آن‌ها چه چیزی جلویت را می‌گیرد که به برهنگی‌ها چشم ندوزی آیا چیز زشتی در آن‌ها روئت می‌کنی یا ارزش‌‌‌های ذهنییت جلویت را می‌گیرد
آیا نقاشی زیباست یا نویسندگی یا سفال یا فلسفه و روانشناسی شاید هم هیچ‌کدام بنایی یا ظرف شستن یا پرستاری یک مجروح چه فلسفه‌ای دلیل زیبایی آن کار است
آیا مردم هر کشوری رنگ و نژاد خود را زیباتر و خاص‌تر نمی‌بینند یا برعکس
آیا منظره‌های طبیعت برای حیوانات ساکن و روستایی ها زیباتر است یا ما شهری‌ها
آیا غذا برای گرسنگان زیباتر و جذاب تر است یا سیران
آیا پیش آمده که گاهی از زیبایی خودت بترسی
آیا از زیباییت برای مقاصدت سواستفاده کردی
زیبایی چرا برای حاکمان ترسناکه
از تولید زیبایی از هر شکلش چه نفعی می‌بریم
آیا اخلاقیات زیبایی را فرمالیته می‌پسندد
آیا خودت دنبال زیبایی هستی
چیزی به‌نام ذات زیبا داریم
ایا اخلاق در درون خود زیبایی دارد
دوستان کمی روراست باشیم
آیا ما وقتی هیچ تعریفی از زیبایی نداریم چطور دنبالش در همه جا هستیم
بشر چرا می‌جنگید چون دنبال مواهب بود و در آن مواهب زیبایی هایی دیده بود
چرا زیبایی مثل آب شور ما را هر روز تشنه‌تر و واله‌تر می‌سازد
شاید زیبایی هویت مستقلی نیست و مثل داستان فیل و تاریکی مولانا ما در تاریکی هر کدام قسمتی از زیبایی را شهود کرده‌ایم
یعنی خود فیل و وجود واحد آن هنوز برای بشر معلوم نشده است و این گم و پیدا بودن منشا زیبایی ما را دربه‌در نشانه‌های آن می‌کند
