سلام دوستان
پارت سوم از داستان روزی که من مردم
امروز ،روی یک تپه تاریخی که محل نزاعها و کشتار چند ده نفر از مردم سالها قبل بر سر مالکیت این تپه تاریخی و زمینهای اطرافش بوده و اکنون کسی حتی از رویش رد نمیشود ؛چون از جاده اصلی خیلی فاصله دارد، نشستهام

و با خود فکر میکنم ،چقدر از نزاع ها و دعواها و غمهای انسانها چند سال بعد، اصلا"موضوعیت برای حتی مطرح شدن، پیدا میکند
اگر مردم ۷۰سال پیش میدانستند که روزی سر نخواستن اینجا ،دعوا میشود، باز هم با بیل به جان هم میافتادند و خونها بر زمین میریخت و اشک مادران و آه کودکان یتیم را به همراه میآورد

جنگ ،جنگ؛ از کودکی از تولد ما که نوزاد میخواهد از بافت جنینی داخل رحم مادرش واز داخل لولهها لیز و لغزان با فشار بیرون بیاید ،شروع میشود
جنگ بر سر بودن؛ بر سر داشتن و خواستن و بر سر غرور و شرافت
اما جنگ من ،بر سر چه بود؛ چه کسی قربانی و چه کسی فاتح جنگ افسردگی من است؟

اکنون، که روی این تپه ام و زمینی که بر آن تکیه زدم سفت و سنگلاخ است و باد خنکی موهایم را به بازی گرفته؛ فکر میکنم، چقدر شکل دغدغهها فرق میکند ،صبح ،مادربزرگم به خاطر بیماری گوساله اش غمباد گرفته بود و مادرم به خاطر حرفهای جاریکوچکش و پدر برای خرابی پیکان قدیمیاش.
و من از چه ناراحتم ؟از اینکه حاصل زحمتهای من چه میشود؟

راستی؛ وقتی ما برای یک خواسته تلاش و بعد شکست میخوریم ،تلاشهای ما کجا میروند و وقتهایی که صرف کردیم ،چه میشود؟ اگر فقط یک تعریف داشته باشیم

وقتی در روستا میگذشتم ،متوجه نکته جالبی شدم و آن اینکه مردم ده دنبال زمان نمیدوند، با زمان در صلحند
میدانند از خودشان چه میخواهند و آرام و مستمر همه چیز را پیش میبرند
وقتی زمین را شخم میزنند ،وقتی دانه میکارند و شبها سر آب میآیند و وقت درو محصول خسته میشوند؛ همهی این تلاشها را به پای جریان مستمر زندگی میگذارند و گویا در مسیر باد ،آرام در جریانند و نرم و باوقار و مطمئن، حرکت میکنند و اگر زمین محصول خوبی ندهد، با زمین قهر نمیکنند

رفتار این مردم سادهدل ،با حیوانات با گاوها و گوسالهها با گوسفندان و حتی مرغ ها و گربهها و سگهاشون، همدلانه است
دخترخاله مادرم ،وقتی گوسالهی بهار نامش را ،در آغوش میگرفت و شیر میداد و برای برهها شعر میخواند، یا سربه سر گاوها، موقع شیردوشیدن میگذاشت
و یا موقع ذبح آنها، اشک میریخت و ازشون اجازه میخواست، یادم نمیرود
و در تقابل همهی اینها، متوجه میشوم که، من با خودم و اطرافم در جنگ کاملم

زندگی را میدان دومیدانی میدانم که باید درهر سنی از مانعی عبور کنم که ،برای من دیگران تعریف کردهاند و اگر موفق نشوم، از زندگی عقب افتادهام و بدبخت شدهام
و فراموش کردهام؛ من منحصربهفرد و متفاوتم
امروز ،روزی است که من، مردم !
نه !مردنی، به هیئت بقیه جانداران و انسانها
مردن، در درون ؛ مردن ،در باور

من از امروز ،تولدی جدید دارم و با کتابها و جزواتم، با کلاسهای جبرانی دوست هستم و در آرامش و صلحم
و سعی میکنم، از یادگیری و از زمانی که هستم، لذت ببرم و اجازه بدهم بعد از اینکه، دانهام را ،کاشتم و داشتم به بار آمدن محصول و تلاشم را به طبیعت و خداوند آن واگذارم و شاد بزیم