جنگ دوازده روزه، آیا فقط دوازده روز بود؟
آیا این دوازده روز با دوازه روز عید که دائم در حال خوردن آجیل و انواع شکلات و شیرینی و عطر و واکس و لباس نو و رژگونه گلی بودیم یکی بود؟
من داستان خودم را از این جنگ دارم.
چون عید غدیر شنبه بود ما پنچ شنبه وسایل را برای یک مسافرت دوروزه به باغ شهریار بار زدیم .
نیمههای شب بود و من و همسر در حال ديدن فیلم "جزیرهی آدمخوارها" بودیم که صداهایی از بیرون شنیدیم وقتی به تراس آمدیم با شنیدن صداها و نورهایی در تاریکی حدس زدیم چه اتفاقی افتاده.

من دچار استرس بدی شدم. سریع به سمت گوشی دویدم اما اینترنت قطع بود.
صبح سریع با خواهرم در تهران تماس گرفتم از شنیدن خبرها شوکه شدم.
کمی بعد از تماس برای آرامشم گریه کردم . چون من واقعن عاشق ایرانم و بعد انگار احساس کردم گویا حفرهی کوچکی در روحم در حال بزرگ شدن است .
در یک لحظه به همه چیز شک کردم. به خودم به خدا به اینکه نکند همهچیز و حتی بچه و شوهر و خانواده و داستان زندگیام خوابی بوده و من اکنون همهچیز را فهمیدم.
احساس کردم به من دروغ گفته شده. اگر یکی از این بمبها در باغ بیفتد و من و بچهها در یک لحظه دود شویم پس خاطراتمان چه میشود عشقی که به هم داشتیم چه میشود؟
امیدمان به فردا. به روزهای مدرسه .به روزهایی که میتونست شاد باشه. آرزویم برای دیدن بزرگشدن بچهها چه؟ این امیدهای کوچک ارزشمند کجا دفن میشود؟
حقیقت صدای چند بمب و پاتک و شنیدن اخبار از خواهرم افکار نیهیلستی و پوچی من را چندبرابر وسعت داد.
اما ترس هم بود زیاد هم بود بیشتر ترس از اینکه چرا درست زندگی نکردم. من هنوز فیلمهای زیادی را ندیدم. کتابها زیادی را هم. همچنین دوستانی که سالهاست که دوست دارم آشتی کنم و نکردم به دلایل واهی. فامیل و آشنایانی که سالهاست خبری ازشون ندارم حتی بگو یک تماس یا یک سلام.
البته اینکه برای آرزوهایم هم تنبلی کردم و فرصتها بر باد رفتند هم آزارم داد و اینکه مجبورم بیشتر وقتم در خدمت بچه و خانهداری باشد هم من را عصبی کرد .
خوب من چه کردم؟ راستش من مقاومت منفی را در پیش گرفتم سعی کردم بهترین زرشک پلو با مرغ را درست کنم حتی شوهرم را فرستادم یکم زعفران بخرد.
ضبط را روشن کردم و با آهنگ شاد رقصیدم گاهی وسط قر دادنهایم چند قطره اشک هم میریختم .

معجونی بود حالم گویای زهری که بخواهی با شیرینی فرو بدهی.
هفتهی دوم مجبور شدیم به تهران بیاییم اوضاعی بود دیگر .فیلم نميشد بازی کرد. حتی روزها هم صدای انفجارها و پانک میآمد و یکبار چنان انفجار آپارتمان ما را لرزاند که من با لباس باز در راهرو امیرحسینی که در پارکینگ با پسر همسایه کیمدی باز میکرد را با آخرین ولوم صدا زدم و بعد برای خودم دو تا لیوان آب قند درست کردم که چون رژیم بودم نخوردم ولی کلی در دستشویی اشک ریختم.
شبی که فردایش آتش بس شد صبح نمیشد. آنقدر صدای پاتکها واضح بود که گویا از خانهی ما شلیک میشد و من تا صبح بیدار بودم.
صبح با شنیدن آتشبس هم شاد شدم هم ناراحت .
دلیل ناراحتیام را نمیدانم . اما این دو شبه که راحت خوابیدم و میتوانم به جرئت بگم هیچ چیز جای امنیت را نمي گیرد.
