دوستان همراهم ،اگر فیلم چطور اژدهای خود را تربیت کنیم را دیده باشید ،میبینید که با تربیت و سازش و دوستی با چیزی که ازش میترسیدند و باهاش میجنگیدند جهانی شادتر آرام تر هم برای خودشان هم برای اژدها ها فراهم کردند و همگی از هم جواری هم شادتر بودند
حالا حتما میپرسید این چه ربطی داشت
باور کنید بار اولی که من داشتم این فیلم را میدیدم احساس کردم کارگردان این فیلم را به عنوان یک نشانه و راهنمای مسیر زندگی برای من ساخته است

بله عزیزانم من گنج خودم را پیدا کردم شاید خیلی ها قبلش به من همین را میگفتند ولی در ناخودآگاه من نقش نمی بست
شروع کردم به دوست داشتن پسرم دیدم آنقدر که من فکر میکردم وحشتناک نیست فرزند من چندین سال از هم سالانش عقب تر است و رفتار های خاص خودش را دارد و همچنین عادات رفتاری مخصوص خودش
وقتی به این پذیرش رسیدم اول شکر گذاری کردم بهخاطر وجود ناب و خاص خودش به خاطر وجودش به خاطر مهربانی هایش که هنوز در حد بچه چهار ساله است و شیرین
به خاطر داشتن آغوشش و رشدی که به من و همه ی اطرافیانم خانواده ام هدیه کرده است
شاید پسر خاص من تا دوران بلوغ یادگیری الفبایش طول بکشد ولی من تمام قد به خاطر این که انقدر زحمت و تلاش میکشد و راهی که همه در کمتر از یکسال طی کردند با حوصله و ارام آرام در چندین سال طی میکند میایستم و دستش را می بوسم
هر دستاوردی اگر برای یک پسر بچه عادی کوچک باشد مثل صحبت کردن برای پسر من یک دستاورد بزرگ محسوب میشود و باید سالها در کلاسهای گفتار درمانی تمرین کند و ساعتها در مسیر رفت و بر گشت به خانه و کلاس در ماشین صبوری کند یا گر یه کند یا خودش را بزند یا من را چنگ بزند
خیلی وقت ها آنقدر دلخور میشدم و این سوال همه مادرهایی که بچه اشان متفاوت است را از خودم می پرسیدم "چرا بچه من!"و "چرا من"
تا که یک روز در یک پست جوابم را گرفتم "چون من و پسرم انتخاب شدیم به عنوان رهروان صبر" ما برگزیده هستیم"
شاید این بچه مثل یک برگه امتحان بود که همه جانبه از من و پدرش و برادرش تا خانواده های مهربان و حامی ام تا
مردمان جامعه که بارها دست مرا گرفته اند و بچه من را بخشیده اند و با من مهربان بودند و تمام کسانی که تلاش علمی و روانشناسی میکنند را به کوشش و چالش خوانده است