بغل بغل دلم گاهی عجیب بغل میخواهد مثلا در خیابانم و یک لحظه انگار اطرافم نسبت به محیط دور و ور رهگذران دیگر تیره تر است و این تاریکی احساس میکنم در من فرو میرود میترسم در این لحظه گمان میکنم اگر به آغوش اولین کسی که از کنارم رد میشود پناه ببرم شاید این اهریمن تاریکی دست از سرم بردارد

ولی در شهر من محیط اطراف هر کس را اکواریومی نامرئی پوشانده و همه با فاصله از هم حرکت میکنیم گویا همگی دچار بیماری پیسی و طاعون هستیم پس به ناچار به همان اهریمن هم آغوش میشوی و تاریکتر از قبل میشوی و کینه ات نسبت به همه بیشتر میشود و دیگر دلیلی نمیبینی که از برای غم ها و مشکلاتشان و دربدری هایشان کاری کنی وقتی یک آغوش سهم تو از مهربانی مردمان شهرت نیست

پس از یک مدت وقتی در ویرگول یلدا از مهربانی مردمانش و علیرضا از یکدلی و ان دوست دیگر از خنده رویی دوست دخترش میگوید دوباره بغل میخواهم چون میخواهم کمی من هم مثل انها عاشق شوم
لطفا از امروز اگر در خیابان زن یا مرد خسته دلی دیدید که به دستان شما چشم دوخته و خودش را متمایل به شما کرده و چشمانش سرد است بغلش کنید شاید حرارت شما شمع امیدش را روشن کند
