خانوم رضایی شش ماه از سال‌تحصیلی می‌گذرد و این نمونه‌ای از دیکته‌ی دختر شماست
و این هم یادداشت من برای شما اگه سواد ندارید براتون بخونم
خدمت والدین محترم الهام رضایی
من از تدریس به دخترتون ناامید شدم ایشان بهره‌ی هوشی کمی دارد و علی‌رغم تلاش‌های من در درس دیکته پیشرفت نکرده است.
شاید بهتر باشد.در مدرسه استثنایی ادامه‌‌ی تحصیل دهد.
من بالغ بر ۵ یادداشت به این مضمون برای شما نوشتم و جوابی نگرفتم به خاطر همین از مدیر خواستم به شما زنگ بزند تا خودتون راهی پیدا کنید.
خانومی که مادر الهام بود زنی بالابلند زیبا و محجوب و آرام بود خجالت‌زده پرسید من سواد ندارم و با وجود شش بچه و کار خانه و خرید بیرون و صف و کوپن وبیماری و شوهرداری دیگه وقت رسیدگی و نگاه‌کردن به کیف بچه را ندارم وگرنه باباش سواد خوبی دارد قرآن را از حفظه.
اما شما هم با این بچه خوب رفتار نکردید بارها الهام با دست‌های ورم‌کرده به خانه آمد دفعه پیش هم آنقدر با خط‌کش آهنی‌تون بچه را زده بودید که کلی دستش زیر آب گرم گذاشتم و کرم زدم تا دردش کم بشه
خانوم رضایی شما خجالت نمی‌کشید روش آموزشی تربیتی معلمی با ۳۰ سال تدریس موفق را زیر سئوال می‌برید شما که خودتون یک مادر بی‌سواد هستی چی از آموزش و تدریس می‌دونید
مورد دوم مگه کسی اجبارتون کرده شش تا بچه بزایید مگه خوک‌دونی راه انداختید یکم خوددار باشید.
مادر که کوکب نام داشت عصبانی و برافروخته شد و گفت همان بهتر که من بیسوادم و جسارت توهین به بقیه را پیدا نکردم.
من بچه را با خودم می‌برم.
اتفاقا" من ساعت اول از کلاس اخراجش کردم الان هم گوشه‌ی حیاطه. گویا خوابش برده.
الهام سرمازده مچاله با کیف بزرگ سیاهش و مانتو‌شلوار و مقنعه بلند و گشاد مشکی و کتانی‌های بندی قهوه‌ای گوشه حیاط کنار سطل آشغال خوابیده بود و گه‌گاهی سرفه می‌کرد و آب دماغش را بالا می‌کشید.
کوکب که بالاسرش آمد دلش برای الهام شیرین‌سخنش سوخت دختر را بغل کرد و کیفش را به دوش انداخت و از حیاط مدرسه بیرون آمد.
امروز روزی بود که کارنامه‌ها را توزیع می‌کردند الهام به اجبار کوکب همراهش آمده بود تا کارنامه‌اش را بگیرد.
از روزی که کوکب با صورتی برافروخته و عصبی و لبانی جویده‌شده از مدرسه الهام را بغل گرفته بود ۵ ماه می‌گذشت .
کوکب الهام را پیش یک دکتر روانپزشک برد انواع تست هوش از بچه گرفته شد و در کمال تعجب کوکب بچه در ردیف کودکان تیزهوش بود.
پس مشکل کار چه بود چرا الهام دیکته را یاد نمی‌گرفت .
خواهر الهام ،فریده به مادرش گفت بهتره الهام از محیط درس یک زمان دور بشه و به دهات برده بشه.
کوکب الهام را با خواهرکوچکش کبری که باسواد و مهربان بود به دهات فرستاد .
الهام دو شب اول یکم بی‌قراری خونه را می‌کرد ولی از روز سوم مشغول بازی با بزغاله‌ها و بره ها شد .
بعدازظهرها هم با خاله‌اش به باغ انگور بابابزرگش رفت و صبح‌ها هم کمک ننه‌سوری ظرف شیر را نگه داشت .
الهام عاشق انگور یاقوتی سرخ بود بعد چندین ساعت گشتن تو باغ و چیدن یک سبد بزرگ انگور به خانه بابا بزرگش که باباکرم نام داشت می‌آمدند.
بابا کرم مهربان بود و الهام را بغل می‌کرد و گفت:" مامانت میگه با یک نابغه ریاضیدان طرفیم."
بابا کرم من از دیکته بدم می آید چرا نوه‌ی نابغه‌ام؟ چون حرف‌های یک‌صدا گیج کننده‌اند .افتخار میدی من یه چیزهایی یادت بدم شبی یک ساعت.
الهام دوباره ترسید شروع کرد به من و من کردن .باباکرم ناامید می‌شید بعد دیگه دوستم ندارید .
باباکرم خودش را به دخترک چسباند" الهام روله‌ی قشنگُم وقتی تو دهات قد بکشی و از کله‌ی سحر تا سیاهی شو یک پات تو آغل گوسفندا باشه و یک پات سرِ زمین و با هزار جور آدم و جونور سرکار داشته باشی، اونوقته می‌فهمیدی درس اصلی که یادگرفتنش جون می‌گیره، شی یه .
باباکرم که حرفهاش تموم شد الهام خوابش برده بود باباکرم موهای بلندو حالت‌دار الهام که عرق کرده به پیشونی چسبیده بود را از جلوی صورتش عقب زد و ماچ بزرگی از پیشونی‌اش کرد.
قیافه‌ی خانم تقی‌زاده زمانی که الهام را برای گرفتن کارنامه صدا زد خیلی متعجب و هیجان‌زده بود .
نزدیک الهام آمد و کارنامه را طرفش دراز کرد و گفت الهام جون واقعا"معجزه اتفاق افتاده من اگر خودم ضمن امتحان دیکته بالا سرت نبودم می‌گفتم تغلبه.
ولی چطور ممکنه نمره‌ی درس دیکته‌ات می‌دونی چند شده، الهام گفت ۱۹
خانم تقی‌زاده خواست الهام را بغل کنه اما الهام جا خالی داد.
و پیش مامانش رفت و دستش را گرفت ،مامان ما باید زودتر بریم ، میخوام بریم دهات. درس‌های زیادی باید یاد بگیرم.
