درد عزیزی که روزگارم را سیاه کردی؛ سلام.
من با تو صحبت میکنم که فکر میکنی دست مرا گرفتهای تا از تعادل خارج نشوم؛ ولی عزیزم من عاشق معلق بودنم پس رهایم کن .

از همان کودکی که با یک لنگ پا در طول جویهای آب حرکت میکردم و دستهایم را چون پرنده باز میکردم تا خود اکنونم عاشق معلق بودن و لنگ در هوا بودنم؛ پس رهایم کن.

من همان هستم که دوست دانای خود را که سالها امتحانش را پس داده به خاطر چند سوءتفاهم پس میزنم تا به یک دوست سمی عوضی بچسبم و بر تحقیرهایش کر و کور باشم چون با دوست دانا که نمیشود هر اشتباهی را تجربه کرد و من از مسیر مستقیم سخت میترسم.
تو میخواهی بدن من در تعادل باشد پس به من آلارم میدهی عصبهایم را تحریک میکنی دست و پایم را قفل میکنی اما من هم در برابر فهمیدن تمام کوشش خود را میکنم و سعی میکنم هر بار مسکن قویتری بخورم تا صدایت را نشنوم چون من عاشق تردد در کوچههای علی چپم.
ولی تو عاشقی, پس طبیعتن خودآزاری داری. من اگر جای تو بودم میگذاشتم تا در جوی سقوط کند و هیچ وقت دستم را به سمتش دراز نمیکردم.
سلام درد؛ ای نور, با این که مطمئنم هنوز تا رسیدن به شعور درک تو ایستگاههای بسیار فاصله است ولی تو را حس میکنم بو میکشم و درک میکنم حضور نورانی تو را در بدن و احساسم.

درد ای یگانه همزاد من، سپاس برای بودنت.
بمان ای تنهاترین حقیقت قابل حس، بمان؛ حتی اگر هیچ وقت دروازه قلبم را برای درک تو باز نکنم تو بمان. اما افسوس که هنوز مطمئن نیستم که بتوانم روزی با تو یگانه شوم و اصلن خود تو شوم و یکپارچه درد شوم در آرزوی آن که آن هنگام درمان بر من نازل شود.
ای که هم درد و هم درمان من
وی که هم جانی و هم جانان من