خوب یکم بعد از چند پست انگیزشی یک پُست از نوع جستار شخصی دارم.
برای شما هم پیش آمده که یک نفر فکر کند از شما برای خودتان و بچههاتون بهتر میفهمد.
پریشب وقتی خانه مادرشوهرم رفته بودیم دائم گیر میدادند که با امیرعلی فرشته زیبای اتیسمم مثل کودک رفتار کنند و بوس ازش بگیرند و به زور بغلش کنند و اصلن دیگر توجهی به کارهای امیرحسین نداشتند و دائم به او تذکر میدادند که تو بزرگ شدی.
هر وقت قبلن آنجا میرفتیم مادرشوهرم با حسین دوز بازی میکرد. اما ایندفعه حسین برگه را آورد و با من بازی کرد و خیلی هم هر وقت میبرد شادیهای پر سروصدایی میکرد تا جلب توجه کند.
کمکم مهربانیهایشان حالت فضولی هم گرفت .
چرا بچه میخواد لباسش را در بیاورد؟ چرا بیشتر باهاش تمرین نمیکنید ؟ که البته مخاطب این صحبتها من بودم نه پسرشون.
البته واکنشی نشان ندادم و بعد که به همسرم گلایه بردم فقط گفت خانوادهی من تعادل ندارند.

شبیه این ماجرا چند روز پیش تو کلاسهای توانبخشی امیرعلی هم پیش آمد .
آنجا که وقتی یکی از بچهها داشت مادرش را گاز میگرفت مادر هم او را گاز گرفت و پسر جیغ بلندی کشید و دندانهایش را از پوست خونی مادر بیرون کشید .
یکی از مراجعین که به خاطر کاردرمانی مادر سکتهکردهاش آمده بود بعد از اینکه آن خانوم بیرون برای هواخوری رفت شروع به نقادی کرد: " چه بیشعور. هیچی حالیش نبود چرا بچه را گاز گرفتی؟"
من ازش پرسیدم تا حالا بچهات گازت گرفته تا خون بیاید؟ آیا کودکی داشتی که توی جوی آب پرتت کند و زانوی پایت تا چند وقت فلج شود؟ آیا برای نجات بچهات زمین خوردی تا هزار تا بخیه روی صورتت بزنند ."
خانوم حالت ناراحتی گرفته بود. گفتم خواهش میکنم قبل از اینکه خودت را لایق انتقاد ببینی کمی خودت را جای آن مادر بگذار.
اتفاقن کار آن مادر بسیار درست بود چون آن پسر باید به صورت حسی نتیجه کارش را میفهمید با صحبت که دیدی دست از کارش برنمیداشت.
آن خانوم کمی ساکت شد و بعد یکدفعه بغضش ترکید و گریه کرد و بعد از اینکه کمی آرام شد
گفت به خدا منظوری نداشتم زندگی خود من از قضاوت همین مامانم که الان آنقدر زحمتش را دارم میکشم خراب شده است.
تو ۱۶ سالگی من و پسر همسایهامان که ۱۹ سالش بود عاشق هم شدیم.

مادر من و مادر آن پسر جنایتی نبود که در حق ما نکنند.
از زندانی کردن من تا ندادن پول توجیبی به پسر.
از خبرچینی داستان پیش معلم تا مسخرهکردن و تحقیر آن پسر که تو چی داری که عاشق دختر ما شدی.
آنقدر ما و عشق بین ما تحقیر شد که توافقی کات کردیم و آنها از این محله رفتند.
من ۴۸ ساله هستم و هنوز مجردم و آن پسر که اتفاقن از اقوام دور پدری هم بودند مطلعم که مجرد است.
به اینجا قضیه که رسیدیم مادر آن پسر هم آمد و یک جعبه شیرینی خریده بود شیرینی را تعارف زد و از ما به خاطر ماجرایی که پیشآمد کرده بود عذر خواست.
برای شما هم پیش آمده که دایهی مهربانتر از مادر باشید؟

پپ