اکبری:الهه رئیس کارت دارد توپش پره زود برو بهش گفتم که رفته ای اب بخوری
من: دیوانه ام کرده بروم ببینم چه کارم دارد توام حواست به من باشد
در اتاق رئیس:
من:سلام کاری داشتید در خدمتم؟
رئیس: بابا تو مثلا حسابدار ارشد منی آنوقت خانم عبدی همان دختر کارآموز باید اشکالات محاسباتی تو را بهم نشان بدهد!
من: من پیجیده ترین محاسبات از اوراق مشارکت بگیر تا تحلیل سود شرکتی تا سود هر سهم و ترازنامه ها را آن وقت که کامپیوتر شرکت ، ویروس گرفته بود ، حساب می کردم آن هم به صورت دستی !بعد من مشکل محاسباتی دارم من حتی ذهنی هم، میتوانم خیلی از محاسبات را انجام دهم
اصلا این عبدی از کجا آمده است؟ چه کسی معرفی اش کرده است؟ به چه حقی دست به پروفایل من زده است؟
رئیس: عزیزم من نمیخواهم تورا ناراحت کنم یکم بیشتر دقت کن من تو را دوست دارم ولی بد جایی اشتباه کردی چند روز است حسابداران مرکز را درگیر کردی! که یکدفعه خانم عبدی ایراد تو را پیدا کرد رئیس کل هم تو دفتر من بود از من خواست بروی اداره یکبار دیگر گزینش بشوی
من: چرا من بیچاره باید برم اداره من که این همه زحمت می کشم کل بار این جا روی دوش من است؛ من حساب عبدی را می رسم
رئیس:چرا بزرگش می کنی میروی اداره یک توضیح کوچک میدهی تمام
من:شما قدر من را نمیدانید چرا تو دهن اون عبدی نزدید اگر یک کسی این کار را باشما بکند مثلا ایرادهای شما را پیش مدیرعامل بگوید، خوب است؟
رئیس:دخترم دیگر داری اذیتم میکنی اشتباه کردی قبول کن !حالا هم برو بیرون و شنبه هم برو اداره تمام

واقعا چرا من آنقدر بهم ریختم خوب ! اشتباه کرده بودم ولی اشتباه من را یک کارآموز پیدا کرده بود چرا نمی خواستم قبول کنم و پیراهن قربانی را از تنم در نمی اوردم
چرا رئیس بعد از یکی دوتا دیالوگ با من همراهی نکرد چرا کسی قربانی ها را دوست ندارد؟
آیا من درست می گفتم؟ باید از من حمایت میشد یا؟
شما اگر جای رئیس بودید جلوی رئیس کل از من حمایت می کردیدیا مسئولیت خطای من را به عهده ی خودم میگذاشتید؟
داستان های مشابه این داستان را در فضاهای دیگر زندگی دیده اید؟ مثلا شما خانم خانه دار وقتی ایراد صحیحی همسر از کار آشپزی ات میگیرد چه احساسی دارید ؟ احساس قربانی بودن و حمایت نشدن نمیکنید؟