آبجی راست میگی من اون روز خونه نبودم . یادم اومد.اون روز برا خاکسپاری ننه جون بهجت جاری بزرگم را میگم، رفته بودیم قبرستون.

به تو هم گفتم چیکار کردند؟ یک ناهار ندادند به ملت. دهنرا چهار گز باز کردند.《دادیم خیریه》 به قول عباس وقتی میخوان کِنِس بازی در بیارن از این گوهخوریها میخورن.

من خودم که چند تا فحش نثار میت و بچه هاش دادم .راست میگی نباید میدادم آخه ببین تو بودی حق را به من نمیدادی: صبونه نخورده یه لنگه پا لخلخ کنان با این چادر و کفش سولاخ دنبال جنازه از غسالخونه به قبرستون تو این گرما و تحمل گریههای الکی عروس و دختراش.

بعد یککاره حاج رضا با اون قد و کپل میره بلندگو را دست میگیره میگه ما تصمیم گرفتیم ناهار را خیرات بدیم به مستحق. اتوبوس برگشت هم نداریم.
حالا به جون خودت قسم خوبه من یک تراول چروک ته جیبم چپونده بودم، وگرنه چطور برمیگشتم به خدا با یه حالی برگشتم گرمازده ،آفتاب سوخته، خسته فشار پایین درب و داغون .وقتی به عباس گفتم اونم دوتا فحش نثار خودشون و میتشون داد چون اونم ناهار نداشت و مجبور شد نون پنیر بخوره.

حرف خوبی هم زد .میگه نمیشه هم ناهار و شام بدید هم خیرات، مردم که عنتر منتر شما نیستن.
بگما با این حرفها بعدش هم خودم هم عباس استغفار کردیم چند تا فوت هم کردیم به چهار طرف انشاله نحسیاش بره سمت خود گداشون.
