خبر خودکشی مهرناز را که شنیدم شوکه شدم.
چون باور کنید انتظار حتی خبر خودکشی خیلیها را داشتم الا مهرناز را. هر وقت من در هر جمعی مهرناز را میدیدم از همهی خانمها زیباتر به مدروزتر و موفقتر, در هر زمینه اجتماعی و کاری.
مهرناز مجرد بود و این انتخاب خودخواسته بود وگرنه مهرناز بیشتر از تمام دخترهایی که میشناسم عاشق سينه چاک داشت.

خانواده مهرناز هم مثل خانواده من و خیلیهای دیگر فقط یک رنگ طلا روی بافت و تفکرات سنتی خود در بهترین حالت کشیده بودند و در عمق هیچ چیز تغیر نکرده بود.
یکبار در مهمانی خصوصی احساس کردم انگار چیزی اذیتش میکنه رفتم روی کاناپهی نزدیکش نشستم و سیبی برداشتم و پوست کندم و بهش دادم آرام دستی روی موهای نرمش کشیدم و سعی کردم از ته دل بهش لبخند بزنم.
بعد گفتم مهرناز چی شده؟ پیرهنش را کمی در دستش مچاله کرد و گفت همون مشکل همیشگی . میدانستم مشکلش چیست خانوادهاش نمیگذاشتند خانهی مستقلی داشته باشد همون فکر قدیمی آبرومون میره مردم چی فکر میکنند.

ناراحت شدم سعی کردم از برهان منفی استفاده کنم یعنی کل صورت سئوال را نقض کنم تا به جواب نقض برسم .
گفتم حالا کی گفته خونهی مجردی عالیه. راحت از سرکار میآیی غذات آماده، چای به راه، غصه پر کردن یخچال و فریزر را نداری .نمیخواد دائم با میوهفروش سر خرابی میوه و پیاز دعوا کنی. تازه به خدا من میگم یکی از دلایل افسردگی زنان این علامت سئوال همیشگی شام چی بپزم است ،که تو نداری تو رو خدا حالش را ببر.
وقتی از منبر ساختگی پایین آمدم و پیش خودم حس میکردم خیلی خوب تونستم دوستم را قانع کنم و الان دیگه مثل فیلم فارسي ها، زندگی شیرین میشود و یک نور سفید و روشن روی صحنه میتابد و با هم میخندیم. مهرناز با صدای بلندی شروع به گریه کرد.
گریههایش بعد از چند لحظه حالت عصبی به خود گرفت و ضجه مانند شد و خرخری از ته گلوش میشنیدم. دست و پام را گم کردم سریع لیوان آبی به دستش دادم که پرتش کرد روی دیوار و لیوان چند تکه شد و قطرات آب روی فرش و صندلی را نمدار کرد.
کمکم از گریه مهرناز خودم هم گریهام گرفت.

چند لحظه نگذشته بود که مهرناز آرومتر شد و هقهقش کمتر. دستم را گرفت و سمت لبش برد و بوسید ممنون الهه خیلی بهتر شدم و در بین اشک و غصه من رفت.
بعد از چند روز از آن ماجرا من و یکی دیگر از دوستان مشترک خیلی سعی کردیم با صحبت با مادر مهرناز او را راضی کنیم که اجازه بدهد یک واحد در همان آپارتمانی که خودشان ساکن هستند را مهرناز اجاره کند تا شبها هم پیش خانواده بخوابد و تنها نباشد و خیال آنها هم راحت باشد.
مادر مهرناز به ظاهر پشت تلفن راضی شد و بماند که چند متلک ریز هم به ما میگفت که مهرناز من دختر خونگی بود ولی خوب بچهها بزرگ میشوند و این دوستها زیر جلدشون ميرند.
چند ماه بعد با مهرناز تماس گرفتم تا از اوضاع خبر بگیرم. برام گفت که بعد تماس شما و اصرار خود مهرناز یکی از واحدهای خالی را اجاره میکند. برام گفت اون شب خواب به چشماش نمیاومده و دائم با خودش میگفته برای خونم این مبل را میخرم این وسایل تزئینی را .تختش را اسپرت انتخاب میکنم و ملافه را سبز. سرویس آشپزخانه را سفید طلایی میخرم . گفت تا صبح کل اسباب اثاثیه را خریده بودم و تازه شما را هم به عصرونه دعوت کرده و کلی شیرینی خونگی پخته بودم.

اینها را که تعریف میکرد سیب گلوم بالا و پایین میشد و اشکم صورتم را خیس کرده بود گفتم بعدش چی شد؟ با نقشهی حساب شدهی مامان که من تازه چند روزه فهمیدم همهچیز تموم شد.
گفتم مگه قولنامه ننوشته بودی؟ گفت آره پس چی شد؟ توروخدا بگو تا بفهمم . گفت چند روز بعد از نوشتن اجاره نامه تلفنم زنگ خورد وقتی تماس را جواب دادم صاحبخونه بود با منمن گفت از من عذر میخواد و مشکلی پیشامد کرده و ایشان منصرف شده و تموم جریمهای که لازمه به حساب من پرداخت میکنه و پول پیش را هم به حسابم ریخته .
نگفت چه مشکلی؟ نه عزیز نگفت چون مشکلی نبود چند هفته بعد خونه را اجاره داد به دختر بهجت خانم که اون هم مجرد و مطلقه بود.
مامانم گویا پیش صاحبخونه میره و التماس میکنه بهش که قرارداد را بهم بزنه؟ من گفتم خوب چرا ؟ چون فکر میکنه اگه مجرد زندگی کنم دیگه اصلن هیچوقت ازدواج نمیکنم گفتم مهرناز تو ۴۵ سالته هنوز برای مادرت معلوم نشده که تو انتخاب خودت را کردی؟ تازه تو این سن ازدواج یعنی پرستار شوهرهای پا به سن گذاشته شدن و زنبابای بچههاش بودنه.
با بغض گفت به خدا یکماه پیش خسته از ناامیدی خونهدار شدنم، یک هفتهای با تور یکی از دوستانم به سفر ایرانگردی رفتم وقتی برگشتم مامانم بستری شده بود و خواهر برادرام من را مقصر میدونستند که مامان را حرص دادم و بدون خانواده و بی صاحاب دنبال عشق و حال رفتم و مامان نگران بود نکنه بلایی سرم بیاد و ناموس بر باد بره.
من هم داد زدم من ۴۵ سالمه میخوام این پاکدامنی را به گور ببرم. مگه من نوجوان ۱۲ ساله هستم و وسایلم را جمع کردم و تو دلم گفتم گور بابای مامان و خواهر و آبرو و زندگی.
چند روز خونهی ننه جون موندم. تازه بعد چند روز خواهرم زنگ زد و گفت همهچیز سیاه بازی مامان بوده تا من منقلب بشم و پابند خونواده و سروسامان بگیرم.

یک ماه پیش خبر ازدواجش را شنیدم مامانش از پشت خط گفت همونطور که دوست داشت وسایل خونهاش را چید همه را خودش انتخاب کرد و چقدر خوشحال بود که به نصیحتهای شما گوش نکرد.
شوهرش ۲۰ سال از خودش بزرگتر و بسیار پولدار بود چیزی که برای خانوادهاش مهم بود. و امروز با شنیدن خبر خودکشی مهرناز انگار یکی ته دلم میگفت اون خونهی مهرناز نبود و مهرناز هیچوقت صاحب خونه نشد.