من لیسانس حسابداری ام، اوایل از رشته ام متنفر بودم، ولی رشته به مرور میشه مثل بچه ات ،نمیتونی منکرش بشی ،گاهی میتونی بزنی پشتش و بگی برو اونور، منو راحت بگذار .ولی اخر چی، باید در آغوشش بخوابی و شیرش بدهی و کم کم او هم برایت شیرین زبانی میکند و دلبری میکند انوقت تو عاشقش میشی چون توی آن سیستم کامپیوتری و آن دفتر بزرگ اسم تو در کنارش امده است و کم کم احساس تعلق میکنی و اون را چون بچه ای ناخواسته، به فرزندی می گیری


رشته حسابداری مبانی فکری ،محاسباتی، زیادی دارد و اگر سر امتحان ترازت نخونه و سودو زیانت را درست محاسبه نکنی نمره ای نداری. فکر کن، با یک مانتو شلوار تنگ و مقنعه ای که عین پیچک دور سر و گردنت پیچیده و موهایی که زیر آن عرق کرده و به گردنت عین جلبک چسبیده یک ساعت داری ترازنامه شرکت الفا را حساب میکنی و اخرش بدهکار و بستانکارش نمیخونه و در اصطلاح ترازت نمیخونه و یک ربع بیشتر زمان نداری ؛تقلب هم بیفایده است چون بیشتر اوقات بغل دستی ات از تو برزخی تر به برگه ای که قهوه ای کرده ،زل زده و نگاهش از تو بیچاره تر است در اینجاست که هر اقدامی در این پنج دقیقه میکنی بیشتر هم زدن گندیه که بار آوردی است و ترازت بدتر میشه به اعداد نگاه میکنی و قسم مادر پدر میدهی که خودشون یه چشمکی چیزی بزنند و تو ستون درست منتقل شوند و از خدا میخواهی ایکاش تو هم قابلیت هری پاتر را داشتی تا با اون چوبت اعداد را مجبور به اطاعت میکردی امتحان تمام میشه و تو ته دلت از اینکه از اینکه از شر برگه امتحانی نجات پیدا کردی خدا را شکر میکنی


و با یک گله دختر، پسر ،راهی فست فودی میشی و پشت یک میز بزرگ می نشینی و شروع می کنید از هر دری حرف زدن، از ترازنامه ای که تراز نشده تا صورتحساب سود وزیانی که برای تو سود ده شده و برای همه ضرر ده شده است

اعصابت خط خطی میشه و دو تا پیتزا سفارش میدهی یک سری خسیس و آویزان هم تو گروه هستند و اول میگویند ما فقط سالاد می خوریم ولی وقتی پیتزا را میآورند و با اولین تعارف، ته پیتزاها را در می آورند و از همه بدتر اینکه باید ایش ایش دختر کناری که از شانس بدش ،در زمان و مکان اشتباهی، مشغول عشوه آمدن برای یک پپو گلابی بود که ما داشتیم با بلند خندیدن و حرف زدن و بعضی با چشم و ابرو آمدن نقشه هاش را بر آب میکردیم و از شدت عصبانیت، یک تکه بیشتر از پیتزاش را نخورده ،پا شد و یک ایش قرایی زد و دست اون پسره ی گلابی را گرفت و بیرون رفت

صاحب پیتزا فروشی هم که پسر بسیار باحالی بود و تعصب خیلی خاصی به پیتزاهاش داشت وقتی این صحنه را دید مرتب اون پیتزا را در ظرف دیگری گذاشت و جلوی ما گذاشت و ما همه براش هورا کشیدیم و خاطره اون پیتزا برای من خوشمزه ترین، خاطره پیتزایی بود که تا به حال خورده بودم