من چی بنویسم؟
گاها از بی موضوعی در باب نوشتن، گله مند هستم
به خاطر همین، تصمیم دارم، به هر شئ یا فردی که اطرافم است، به عنوان یک موضوع فکر کنم
خوب ؛نزدیک ترین و ملموس ترین وسیله در خانه "یخچال " است یک وسیله، که شبیه کمد فلزی است که دکور داخلی خودش را دارد

داستان امروزم
من و یخچال
یخچال عزیز سلام
اولین برخورد من و تو، برمیگردد به وقتی که من یک سالم بود و من که تازه، با دامن قرقری که به خاطر پوشکم ،قری تر شده بود و کفش بوق بوقی ام، گرد و کوچولو راه میرفتم، تو را دیدم ؛برافراشته و سفید بودی و صدای بمی میدادی ،چون موتورت ،کمی ایراد داشت ولی عزیز، تو زنده بودی و خنک؛ با دست کوچک و توپولم درت را باز کردم و خنکی تو برصورتم خورد و خندیدم ؛کشف تازه من از جهان خانه😉

کمکم، که بزرگتر شدم، هر وقت گرسنه خسته یا تشنه بودم اولین ها در لیستم بودی
هر چیزی که به امانت در تو میگذاشتیم ،خنک تر و تازهترش را به من میدادی
یادت هست ،وقتی یکبار بابام نون خامهای گرفت و من را یواشکی صدا زد و گفت :الهه ،نون خامهای من پشت دبه ماست است، هر وقت خسته شدی بخور
چه احساسی بهم دست داد وقتی داشتم نون خامهای را گاز میزدم ؟اشک میریختم، چرا ؟نمیدانم...
بارها ،پیش آمده بود، که مادرم از سهم ته دیگش گذشته بود و به خواهرم که همیشه موقع تقسیم ته دیگ نفسش بند میآمد، سهمش را میداد ولی ،پدرم همیشه میگفت: خانومم این کارت بچهها را لوس میکند

یخچال عزیز !یادته ،آنقدر باکس پایینت بزرگ بود که ،من و دختر همسایه یکبار بچه گربه ای را آنجا قایم کردیم (از آنجایی که ما پولدلر بودیم و قشر بی درد جامعه ما دو یخچال داشتیم) و بچه گربه چون ما سرگرم بازی بودیم، از سرما مرد !و من و دختر همسایه کلی گریه کردیم ،چون، اگر در خیابان آواره بود احتمال مرگش کمتر میشد(اولین قتل غیر عمد قبل از دق دادن مادرشوهر)

آن روز کذایی را یادته !
خاطرهام ،مربوط میشه به یکی از عموزادههایت، یخچالم
من بیچاره، کلی زحمت کشیدم و پول جمع کردم ،تا کیک تولد بگیرم وقتی تو قنادی قندانک رفتم تا کیک بگیرم از مقایسه قیمت ها با چند اسکناس و سکهای که در جیبم چپانده بودم ،ناراحت و شرمنده داشتم، بیرون میرفتم، که صاحب قنادی گفت:" دخترم کیک میخواستی"
گفتم:" ببله ولی گویا ..."نگذاشت حرفم را ادامه دهم و رفت و با یک جعبه طلایی کیک ،برگشت
بعد گفت :"هر چقدر داری بده" من گفتم:"پولم نصف پول کیکه "

گفت :"ببیین یک چیزی بگم یخچال مغازه یک ربعه خاموشه ،چند ساعت دیگر همه کیک ها را باید بیرون بریزم ؛خیلی هم داری لطف میکنی" و پولهای چروک من را گرفت و روی چشمش گذاشت و من خندان به خانه آمدم و کیک را به امانت به تو سپردم
شب که شد، از داستان فداکاری آن روزم برای صاحب قنادی و میزان کرمم و شانس قناد، برای آنکه به موقع رسیده بودم و خامه کیک هایش، آب نشده بود، سخن ها گفتم
پدرم، نگاهم کرد و فقط زیر لب گفت:" قلب با قلب فرق می کند"
بعدها مادرم گفت، که پدرم فردایش رفته و بقیه پول کیک را داده و از آن به بعد ما فقط از آن قنادی شیرینی میخریدیم
یادته!" توپولوی سردگولکم "روزی را که من دوباره برای سومین سال هم کنکور قبول نشدم؛ چون ،فیزیک هستهای من را نمیخواست و من میخواستم آویزانش بشوم 😩
یادته؛ چقدر اذیتت کردم ،دیدی چقدر به پرخوری افتادم، دائم گرسنه بودم ،حتی در خواب و تو چقدر سخاوت داشتی
روزی که مادرم گفت ،تو که زیبایی فرمالی داشتی را ،با یک غول تشم آمریکایی زبان نفهم ،عوض کردند چقدر گریه کردم و مرا متهم به خیال پردازی و بچگی کردن 💔

آخر این آمریکایی، چه خاطراتی با من دارد؟
یادش میآید، زمان جنگ را که من کودکی ۷ ساله بودم و مادر برای کم کردن استرس ،بعد از آژیر قرمز میگفت:" حالا نوبت جشن سلامتی و پیروزیه" و ما شربت خنک را از دست تو میخوردیم و من همیشه گریه میکردم و مادرم میگفت:" الهه زیبایم بخند تمام شد" و تمام نمیشد، حتی الان هم تمام نشده !
درد دلم ،با تو یخچال سفیدم زیاد است
اولین رژ لبم را که از دوستم قرض کردم یادته ! از این رژهای عربی سبز که بعد از استفاده لبت طوری قرمز میشد، که با هیچی پاک نمیشد و اشکت در میآمد ،که جواب مامان را چی بدهم و قسمت میدادم، به مامان چیزی نگی و رازم را مخفی نگه داری و تو عزیز دل شیطونکم !وقتی مامان داشت، شیشه ابلیمو را برمیداشت رژ را به مامان نشان دادی و من بیچاره را دربهدر نصایح مادر😩

دیدی، دوباره آمدم زیرزمین و به تو سرزدم و با هم گریه کردیم ،چقدر پیرزن، خرخر میکنی ،ولی اشکال ندارد، من هم دیگه خیلی جوان نیستم، ولی ،همچنان در هپروت
دیدی نگذاشتم به سمساری بدهند تویی که ،جگرم را همیشه خنک میکردی؛ تویی که، نوشابه سیاهم را خنک میکردی و من همیشه دوست داشتم مثل پسرها یک نفس نوشابه سر بکشم و وقتی این کار را میکردم، به خفگی میافتادم و مادرم میگفت:" الهه دست بردار، بزرگ شو"
و بدبختانه بزرگ شدم ...