قسمتهایی از داستان کوتاه "بورخس و من" اثر" خورخه لوئیس بورخس" را خدمتتان تحریر میکنم.
دیگری که نامش بورخس است همان است که اتفاقها برایش میافتند.من در خیابانهای بوئنوس آیرس راه میروم و لحظهای میایستم شاید بیاراده، تا به طاق سر در ورودی سرسرا و طرح مشبک دروازه نگاهی کنم. بورخس را از نامهها میشناسم و نامش را در فهرست نام استادان میبینم.
با کمی اغراق باید بگویم رابطه ما کمی خصمانه است. من زندگی میکنم و میگذارم به زندگیام ادامه دهم تا بورخس ادبیاتش را پیش ببرد و این ادبیات نشان میدهد که حق دارم.

اسپینوزا میدانست که همهچیز میخواهد همیشه همان که هست بماند. سنگ میخواهد همیشه سنگ بماند و ببر همیشه ببر. من در بورخس خواهم ماند نه در خودم.ولی خودم را کمتر در کتابهای او مییابم تا در کتابهای بسیاری دیگر یا در دلنگ دلنگ ناشیانهی یک گیتار. سالها پیش سعی کردم خودم را از چنگ او خلاص کنم و از اساطیر اطراف و اکناف شهرها به سراغ بازی زمان و بینهایت رفتم، ولی اکنون آن بازیها مال بورخس است و من باید چیزهای دیگری مجسم کنم. برای همین زندگیام یک فرار است و من همه چیز را میبازم و همهچیز میماند برای فراموشی، یا برای او.
نمیدانم کداممان این مطلب را نوشتهایم.

"