بودنت را شکر.

دوستان عزیزم سلام

امروز خیلی دوست داشتم یک چیزی بنویسم چند تا کتاب خوندم ولی خوب خلاصه نویسی هنوز نکردم.

بنابراین در این نوشته می‌خواهم در مورد پسرم با هم گپ بزنیم و خاطره‌بازی کنم.

دوستان خیلی‌هاتون می‌دونید که من مادر یک فرشته اتیسم هستم و از این بابت به درگاه خداوند شکرگذارم .

امیر خیلی نوزاد شیرین و خاصی بود. عاشق قنداق شدن بود و مادرم خیلی سفت با ملافه هیکل ظریف و کوچکش را می‌پیچید. در حالیکه من فکر می‌کردم امیر اذیت میشه می‌دیدم که چقدر از این‌کار خوشش می‌آید و چقدر راحت‌تر می‌خوابید.

خیلی از صدای سشواری که موهاش را خشک می‌کردم خوشش می‌آمد و لبای ظریفش را به علامت خنده کج می‌کرد و خودش را ریلکس می‌کرد . وقتی برای شستن به دستشویی می‌بردمش از صدای هواکش خیلی خوشش می‌اومد و وقتی کارمون تموم می‌شد گریه‌اش می‌گرفت و دوست داشت بیشتر اونجا بمونیم.

از نور زیاد و صدای بلند بدش می‌اومد. یادمه وقتی ده ماهش بود وقتی عروسی بردمش چشماش را ریز کرده بود و وقتی صدای موسیقی می‌اومد انگار دوست داشت از اونجا فرار کنه و خیلی گریه میکرد و من مجبور شدم شام نخورده برگردم.

موقع خواب دوست داشت همه‌ی برق‌های خونه خاموش بشه و آهنگ آروم لالایی را من بخونم خیلی از شعرهای کودکانه‌ای که براش می‌خوندم خوشش می‌اومد و خودش را حتی تو خواب تکان می‌داد هر چه گذشت علاقه‌اش به موسیقی بیشتر شد. و عاشق آهنگهای کودکانه بود.

مقاومتش در برابر درد و حتی خونریزی و بیماری خیلی زیاد بود. چون جنب‌جوشش خیلی زیاد بود خیلی پیش می‌آمد که دائم زمین بخورد و بیفتد. گاهن پیش می‌اومد که از روی اپن آشپزخانه می‌افتاد ولی صداش در نمی‌اومد و به نظر می‌رسید خوشش هم آمده و داوطلب افتادن‌های بعدی و بعدی است.

وقتی حموم می‌رفت به زور باید از اونجا بیرون می‌آمد. خیلی دوست داشت توی وان‌های کودکانه شامپو و عروسک بذاریم و اون ساعت‌ها بازی کنه و بخنده. گاهن شیر آب سرد را باز می‌کرد و زیر اون نیم ساعت می‌ایستاد و در برابر چشمان گرد من که می‌ترسیدم سکته کند اون در خلسه سرخوشانه‌ای بود.

یادمه یک روز به باغی در پاییز برای دیدار دوستان در مسیر شمال رفته‌ بودم و آبی که در جوی باغ جریان داشت چنان سرد بود که حتی نميشد انگشت به آن زد ولی امیر حدود ۴ ساعت داخل آن شنا کرد و حالش را برد و من به شوهرم گفتم با شناسنامه‌اش دنبال من بیاید چون امیر هر آن احتمال تب داره ولی شب راحت مثل یک پری خوابید.

امیر من بچه‌ی کم هوشی نیست ولی توجه‌اش کمه و خیلی دیر یاد می‌گیرد من هنوز نتونستم بهش الفبا را یاد بدهم و خودم از این بابت شرمسارم.

تو صفحات شبکه‌های اجتماعی میبینم و گاهن برای من تعریف می‌کنند که چه مادرهایی که توانسته‌اند بچه‌های اتیسم خود را آموزش بدهند و حتی چقدر فالور جمع کنند گاهن باعث میشه احساس کنم شاید میتونستم مادر بهتری براش باشم ولی واقعن نمیتونم و این شرایط منه.

من با امیر اوقات شیرین زیادی داشتم و دارم. پسر خیلی مهربونیه. عاشق بازی و راه رفتن. طوری تو خیابان میدود که من گاهی فکر میکنم باد دورش پیچیده و هنوز در قنداقی از باد است.

بی‌ریاست اگر از چیزی یا کسی بدش بیاید راحت نشان می‌دهد. گاهی چنان برای داشتن یک شکلات فداکاری‌های زیادی می‌کند که باعث میشه من به سادگی‌اش غبطه بخورم.

امیر برکت زیادی به زندگی ما و اطرافیان آورده و بلاگردان خیلی از مصائب ما شده است.

چند سال پیش وقتی در پارکینگ باز شد و امیر داشت مستقیم وارد خیابان می‌شد من دنبالش دویدم و به شدت روی سنگهای تیز رمپ پارکینگ زمین خوردم و سرم به شدت شکافت در همان حالی که در حالت خلسه بودم احساس خیلی غریب و ناشناسی به من دست داد که به خاطر امیر زنده‌ام. و این حالت در چندین ماجرا دیگر برای من تکرار شده.

من خیلی سعی کردم که هر کاری از دستم برمی‌آید از کلاسهای کاردرمانی و گفتاردرمانی بگیر تا هر کاری که در توانم است برایش انجام دهم و این کارها را با عشق کرده‌ام و می‌کنم ولی من هم خیلی وقت‌ها خسته و بیشتر ناامید شدم و سرش داد زدم و متاسفانه چند بار آروم روی دستش زدم و خیلی گاهن خودم را سرزنش می‌کنم.

میدونم که مادر کافی برایش نبودم در همین اطرافیان نزدیک خودم مادرانی خیلی توانمندتر از خودم می‌بینم که بچه‌هاشون را بهتر تربیت کردند یا آموزش دادند ولی با همه ی اینها می‌دانم من انتخاب شده‌ام و حتمن چیزی در نهان من سبب این انتخاب بوده.

همیشه امیر را دوست داشتم و عاشقش بودم و یک لحظه از داشتنش سیر نیستم. خدایا شکرگذارم به خاطر تجربه‌های خیلی شیرینم. فقط خدایا خودت هوای همه کودکان مخصوصن بچه‌های معلول و اتیسم و هوای دل مادراشون را داشته باش. آمین.