دیشب وقتی الهه و بچههایش داشتند غذا میخوردند یکدفعه برق ساختمان رفت و تاریکی بدی خانه را در برگرفت برای چند ثانیه انگار همهجا سکوت رعبآوری برقرار شد که ناگهان با صدای جیغ علی خط قرمزی روی آن کشيده شد و دوباره همهجا غرق حرکت و صدا شد .

در این میان ،حسین هم دستش تق به شیشه نوشابه خورد و مایع سرد و لزجمانندی روی سفره و بعد روی پایش ریخت اعصاب ِالهه بههم ریخت یکم غر زد که بچه دقت کن عزیز و بعد با دستمال آشپزخانه آن را خشک کرد وقتی صندلیاش را جابهجا کرد و خواست به سمت ظرفشویی برود تا دستمال خیسِسفره را داخل آن بیندازد احساس کرد حجمی مقابلش ایستاده و نمیتواند ردّ بشود در ظاهر چیزی نبود ولی در واقع چیزی بود .
حسین یکآن، جیغی کشید و الهه سراسیمه بهطرفش سرچرخاند علی با قاشق تو سرش کوبیده بود،
گفت چیزی نیست باید برویم بخوابیم.
سرش را که دوباره به سمت صندلیسیاه چرخاند موجودی شبیه هیکل انسانی را آنجا دید
هیکل همانجا نشسته بود روی صندلی که مربوط به همسرش بود سرتا به پا سیاه پوش و ساکت و آرام و با چشمانی منگ به جلو خیره شده بود.
در دلش گفت ،او کیست؟ آیا دزد است آیا اگر او جیغ بکشد شاید بخواهد به او و بچههایش صدمه بزند ولی قیافهی هیکل نمیخورد که بخواهد صدمهای به او و کودکانش بزند .
اگر دزد است چرا فرار نمیکند؟ چرا چیزی برنداشته، چرا او را هل نمیدهد تا بگریزد؟
چرا حسین چیزی ندید آرام آمد مامانش را بغل کرد و حتی صندلی هیکل را هم جابهجا کرد و رفت آب خورد

اما خودش داشت میلرزید ولی سعی در قوی بودن داشت
ترس گویای موریانهای داشت ارادهاش را میخورد و او نمیخواست طعمهاش باشد.
علی را در آغوش گرفت و در گوش حسین گفت باید بریم مسواک بزنیم و بعد بخوابیم
بچهها را خواباند و امیدوار بود همهی اینها توهم تاریکی باشد
وقتی از اتاق آمد چند دقیقهای میشد برقها آمدهبودند و همهجا روشن بود آرام سرش را به طرف آشپزخانه چرخاند هیکل همچنان آنجا نشسته بود آرام و ساکت و با صلابت و خیره به او نگاه میکرد
الهه به طرف اتاقش دوید و اسپری فلفل به دست بیرون آمد و به طرف هیکل رفت.
اسپری را به سمتش چرخاند ، و در حالیکه صدایش و دستهایش میلرزیدند گفت هرکی هستی سریع گمشو بیرون تا جیغ نکشیدم و پلیس را خبر نکردم و یا همسایهها را سرت نریختم.
چی برداشتی دزدی نکنه! سرویسطلاهایم را برداشتی ،سریع بگذار سر جایش !
هیکل نگاهی به او انداخت و بعد جیبهایش را نشان داد خالی بودند سپس با یک صدای بم و عجیبی که گویا از پشت لولهای صحبت میکند گفت من به پول احتیاجی ندارم .
تو به من محتاجی نه من به تو!
زبانش بند آمدهبود در مورد چی حرف میزنی؟ خودت را زود معرفی کن ؟ آیا جن خونگی هستی پس بگذار بگویم که من از تو نمیترسم!
هیکل نگاهی عمیق به الهه کرد پس تو فکر میکنی من جنم ؛پس این پاهایم ،میبینی سُمّی در کار نیست و شاخی هم ندارم ادعا نمیکنم انسان هم هستم .
پس تو کیستی ؟ من شاید توام!
تو منی؟ و از شدت عصبیت و ترس و بیکسی گریهاش گرفت.
یکسالی میشد شوهرش به خاطر طلبکاران خودش را گموگور کرده بود و او هم دقیقا"نمیدانست در همین الان کدوم قبرستانیه!
خواهش میکنم هر کسی هستی همین الان برو من همینطوریش هم منفور همسایهها هستم نمیخواهم بیشتر از این حرف پشت سرم باشد خستهام اگر بخواهی غلطی بکنی با این اسپری فلفل چشمات را کور میکنم میفهمی ؟

هیکل نگاهش کرد در نگاهش گردی از غم نشسته بود و سیب گلویش بالا و پایین میشد
بمیرم برای غربتت برای غمهایت !
باور کن من نه دزدم، نه متجاوز، نه یک غریبه، من خودتم!
نه انگار فایده ندارد الان به پلیس زنگ میزنم تا آنها یک کاری کنند شما که دست از خزعبلات گویی برنمیداری.
هیکل گفت زنگ بزن؛ اصلا" قبل از مزاحمت برای پلیس همسایهها را به شب نشینی دعوت کن تا خودت همهچیز را بفهمی.
او درست میگفت هیچکس از دوستانی که الهه به شبنشینی دعوت کرد هیکل را که صاف روی صندلی لمیده بود ندیدند.
دوستان داستان ادامه دارد....
