ویرگول
ورودثبت نام
الهه گلکار
الهه گلکارمن الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
الهه گلکار
الهه گلکار
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

او چه کسی است پارت ۲

فریده و سارا جون را به شب‌نشینی دعوت کرد.

از قصد صندلی که هیکل روی ِآن نشسته بود را به پذیرایی آورد تا همه او را ببینند ولی اتفاق عجیبی افتاد؛ فریده وقتی داشت بطری دلستر را سر می‌کشید و پرگویی می‌کرد از جایش بلند شد و دوری در پذیرایی زد و یک‌دفعه روی صندلی سیاه نشست، نفس الهه بند رفت فریده درست روی پای هیکل نشسته بود و اصلا" حتی او را حس هم نکرده بود.


بعد از رفتن خانم‌ها روی یک صندلی روبه‌روی هیکل نشست .

خستگی از سر و صورتش می‌بارید.

آهی از نهاد‌ِ دلش کشید و دستش را در انبوه عسلی موهایش برد و رو به هیکل گفت:" تو کیستی؟"

چرا هیچ‌کس جز من تو را نمی‌بیند؟سحری در کار است؟

هیکل با آن اندام درشتش کمی جا‌به‌جا شد، نگاهی به الهه کرد درهم شد ابرو در هم کشید و گفت: "تو نمی‌خواهی حرفم را باور کنی؟ پس با من بیا!"

به کجا؟" فقط دست من را بگیر.

الهه که متعجب وگیج شده بود گفت:"من دست هیچ‌کس را نمی‌گیرم فقط گم‌شو، می‌خواهم پیش بچه‌هایم بخوابم".

الهه؛ تو باید با من بیایی!

کجا بیایم! مگر نمی‌بینی بچه‌هایم خوابند و شوهرم هم خانه نیست و دوم این‌که من نمی‌دونم که تو کیستی!

الهه باید بیایی! تو کیستی لعنتی! که برای من تعین تکلیف می‌کنی؟ و آنقدر این اعتراض را بلند و تند بیان کرد که خودش هم ترسید .

من روح تو هستم و تو مُردی! و اکنون فقط تو، منی و جسمی در کار نیست.

الهه چشمانش گرد شد و هین بلندی کشید و بعد شروع کرد به خندیدن و هر لحظه صدای خنده‌اش بلندتر شد تا این‌که از شدت خنده به گریه افتاد در حالی‌که هیکل، مثل مجسمه جلویش ایستاده بود به فخ و فخ افتاد و اشک‌هایش را پاک کرد گفت:"دروغ می‌گویی تو یکی از طلبکاران همسرمی و قصد اخاذی داری"

اما انگار خودش هم شک داشته باشد در درونش احساس سرما کرد و با بغض و صدای تودماغی گفت:" دقیقن کی اتفاق افتاد؟"


به بچه‌ها غذا می‌دادی که یک استوری از شوهرت تو اینستا دیدی در هتلی در تایلند بود کنار دوستت!

یک‌دفعه عصبی شدی و قاشق را پرت کردی، نگاه کن هنوز قاشق همان‌جاست و بعد فشارخونت بالا رفت و سکته کردی .

پس تو می‌گویی طومارِ زندگی من بسته‌شده! یعنی من مُردم! پس بچه‌هایم چی؟ آن‌ها چه می‌شوند؟

و در حالی‌که اشک می‌ریخت با صدای دورگه‌ای گفت:

"من نمی‌توانم با تو بیایم خودت می‌بینی که همین الان هم بچه‌های من یتیم‌ هستند".


هیکل سری تکان داد و گفت:" باید بروی ".

الهه جلوی هیکل ایستاد و انگشت اشاره‌اش را به طرف هیکل گرفت "برو از هرجایی آمدی و بگو من آخرین آدمی هستم که الان باید از دنیا برود، من باید زنده بمانم." ولی یک‌دفعه گویا زیر فشار حرف‌هایی که به زبان رانده بود روی زمین آوار شد و شروع به زجه زدن‌ کرد.


هیکل پیشش نشست الهه عزیزم! چرا مقاومت می‌کنی، جایی می‌برمت مملو از نورِ زندگی؛ مثل این‌جا نیست که بخواهی در قطره‌ای شنا کنی، در دریایی رهایت می‌کنم؛ با من بیا!

بگذار و بیا؛ برایت بهتر می‌شود پدرشان می‌آید و آن‌ها را بزرگ می‌کند .

هوایی که بچه‌هایم در آن نفس می‌کشند برای من خود بهشت است؛ من مادرم من برای تولد پسرهایم چندین بار لب مرگ را بوسه زدم ولی باز هم اگر لازم باشد این‌کار را هزاران بار دیگر می‌کنم .

هیکل می‌گریست پس نمی‌خواهی بیایی قصری برایت مهیاست پر از عشق پر از مهر پر از امید پر از نور.

قصرِ یک مادر خانه‌ی کودکانش است.


هیکل به او نزدیک شد الهه ترسید در حالیکه سعی می‌کرد بلند شود گفت:" چه‌کار می‌کنی؟"

هیکل گفت:" در تو وارد می‌شوم باید یکی شويم.

او با لحنی بم گفت آرام باش؛ الهه روی زمین خوابید و آرام آرام هیکل روی او مماس شد و لحظه‌ای بعد زمان یکی شدن آن ها بود.

در حالی‌که سرفه می‌کرد صداهایی اطرافش می‌شنید علی و حسین بالا سرش ایستاده بودند و گریه می‌کردند.

سعی کرد آرام دست به دیوار بایستد و بچه‌هایش را بغل کند و اشک‌هایش را پاک کند.

کمی بعد، سرش را بلند کرد و به صندلی چشم دوخت صندلی‌سیاه خالی بود.

اما حضور چیزهای غیر ملموسی را در اطرافش حس کرد، دو هیکل سیاه کوچک در روی صندلی بچه‌ها نشسته‌‌بودند! و به روبه‌رو خیره بودند.


وقتی سرش را چرخاند، بچه‌هایش را در اطراف پذیرایی پخش زمین و کیفش را وسط پذیرایی با زیپی باز و جعبه‌ی قرص‌هایش را خالی در گوشه‌ی پذیرایی دید.

وجودِ هیکل را در پشت‌ِ سرش حس کرد، دستانش را دراز کرد و دستانش را سفت فشرد در حالی‌که متبسم بود.














































































.







۱۷
۶
الهه گلکار
الهه گلکار
من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید