من چند سال پیش که داشتم با بچهها انیمیشن میدیدم یک کارتون به اسم "ابری با احتمال بارش کوفتهقلقلی" بود که خیلی جالب بود.

ماجرای کارتون به صورت خیلی فشرده این بود که پسر نابغهای که هیچکس قبول و باورش نداشت تونست یک دستگاه بسازه که هر سفارش غذایی میداد، فورن اون دستگاه درست میکرد و مثل بارون روی سر مردم میبارید.
تصور کنید دهنتون را صبح باز کنید و حلیم از آسمان بریزه تو دهنتون و برای ناهار کباب از آسمان بریزه و برای شام کوفتهقلقلی. دیگه چی از خدا میخواهيد ؟
به نظرتون مهیج نیست؟ خوب برای مردم اون شهر کارتونی هم شادیآفرین بود ولی سئوال: چرا بعد از یک مدتی که گذشت با اینکه حجم غذاها بزرگتر و مزهشون عالیتر شده بود دیگه زندگی قابل ادامه نبود؟ چرا وفور نعمت داشت نابودشان میکرد؟
در یک حرکت مردم به سمت خونهی پسر حمله میکنند و ازش خواستند دستگاه را خاموش کنه ولی پسر گفت دستگاه دیگه از من فرمون نمیگیره و بعد از کلی ماجرا و سفر دستگاه را نابود کرد.
حتمن میگید ربطش با عنوان نوشته چیه؟ ابری با احتمال بارش فلاکت. پس اجازه میخواهم یک داستان تعریف کنم:
وقتی دخترخردسالی بودم با گلها دوست بودم، با پروانهها میدویدم و برای مورچهها حرف میزدم و خیلی برای خودم خیالبافی میکردم اما در یک شب که اتفاقی از خواب پریدم رویاهم را از دست دادم و یکشبه بزرگ شدم.
در آنشب از لای پتو مادرم را دیدم که در رختخواب گریه میکنه و میگه عبداله با این همه بچهی صغیر و کبیر چه کار کنیم اگه شهرها را صدام بزنه کجا بریم چی به اینا بدیم بخورند خیلی میترسم.

آنشب گذشت بعد از آن، مامانم را میدیدم که از سحر با پدر و داداش بزرگم سر صف نون و روغن و شیر و دارو کمرشان خمیده شد، تا من و خواهرهایم بزرگ بشویم.
بعد آن عمویم را دیدم که رشید رفت و در یک تابوت خالی برگشت.
اما گذشت و جنگ دیگری شده بود جنگ آرامی برای پول. راه آسون برای کسبِ آن چه بود؟ محیط زیست. زمینی که برای حفظش رویاهایم گم شدند مادرم گریه کرد و در صفها کمرش شکست و عمویم خونش را به پایش ریخت.
ابتدا سدهایی ساخته شد که در ابتدا به نظر میآمد که نماد شکوه ملی و توسعه هستند با اینکه دلسوزان محیط زیست التماس میکردند کتاب نوشتند که این کار باعث خشک شدن تالابها و رودخانههاست وسبب خشکسالی برای دهاتهای اطراف این رودخانهها میشود و از همه بدتر توسعه شهرها را ایجاد میکند. اما هیچ گوشی نشنید.
وقتی روستایی عزیز رودخانهاش خشک شد و آبی نه برای خودش و گاوش و زمینش نداشت به شهر آمد و با فلاکت گوشهی بازار مشغول حمالی شد با یک تفاوت بزرگ اونجا در روستا کرامت و عزتنفسش و زمین و هویتش را جا گذاشت.
شهرها بی در و پیکر شدند و آبرسانی به این غول بزرگ برای اینکه حاکمان خود را قورت ندهد روز و شب ادامه داشت به ظاهر وفور نعمت بود و ابری با بارش نعمت همهجا بود از ابر ماشین میبارید، خونه و انواع وسایل برقی مصرفی و مصرفی و باز هم مصرفی با رنگ و لعاب تبلیغات و رنگها و امیدها.
روزی خبری آمد که خیر بیآبی و بیهوایی در راه است.
مردم به سمت رودخانهها رفتند و دیدند رودخانه به گل نشسته و هیچ درختی نمانده.

این داستان داستان امروز ماست.
اکنون زمان ماجراجویی ما در داستان خودمان هست برای خاکی که از بس شهید داده گلگونه.خاکی که میراث اجدادمان است .