سئوال من هم همین است ما کور هستیم یا بینا؟
چطور و با چه معیاری میتوانیم متوجه کوری یا بینایی خودمان بشویم؟
آیا این یک بیماری سکرتآور است. در کتاب کوری ژوزه ساراماگو؛ کوری بعد از یک مدت دیگر خیلی هم بد نیست.

داستان از آنجایی که همهی جامعه جز زن دکتر کور میشوند، دیگر از شکل تراژدی و موضوع ملی خارج و یک درد جمعی و بعد از آن به یک هویت جمعی تبدیل میگردد.

کسی از مردم فکر نکرد حالا که کور هستیم و هر جا برسد دستشویی میکنیم و کثافت شهر را برداشته به دنبال یک راهکار بگردیم.
مردم کور جامعه نمیاندیشیدند حالا که برای سیرشدن باید به هر کاری دست بزنیم از غارت فروشگاهها گرفته تا کشتن همدیگر ،به دنبال یک تغیری برویم.

سئوال اساسی که مطرح میشود؟چرا بعد از یک دوره که به بدبختیهامون عادت میکنیم دیگر دنبال شفا نیستیم؟
مردم شهر در رمان کوری بعد از یک مدت راههاي جدیدتری برای دزدی و قتل در زندگی پیدا کردند و آن را به همدیگر آموزش میدادند.
این وسط یک مشکلی وجود داشت وقتی همه در حال دزدی هستند چه کسی پیدا میشود که کار کند و فروشگاهها را برای دزدیهاي بعدي پُر کند؟
چه کسی پیدا میشود چیزهایی که لازم دارند از کشورهای دیگر وارد کند تا مردم کور آن را بدزدند؟
بعد از آنکه ترس از تمام شدن خوردنی و پوشیدنی را خانم دکتر که تنها فرد بینا بود در دلها کاشت، مردم از آینده ترسیدند ولی آیا کاری برای مشکلشان کردند؟
جواب ناامیدکننده و عبرتآموز بود. مردم هیچکاری جز عصبانی شدن و عصیان علیه هم نکردند.
حتی عدهای خانم دکتر را مقصر دانستند که آنها را از یک خواب جمعی بیدار کرده بود و باعث شده بود نگران شوند و البته کمی فکر کنند.
البته در پایان کتاب اتفاق آخرالزمانی رخ میدهد و یک شفا جمعی صورت میگیرد و همه بینا میشوند جز خانم دکتر که نابینا می شود.
ولی چه کسی میداند شاید این بینایی مردم را به کوری سیاهتری دچار کرده است.