من یک مرد یا زن تپلم.
خوب رئال قضیه این است که هر که از تو بپرسد که برای لاغرشدنت چکار می کنی، برای اینکه یک آدم خوب و عاقل که به سلامتی اش و زیبایی اش علاقه مند است جلوه نمایید، فورن لیست کارهایی که انجام میدهید را به خط مینمایید.
ولی وقتی خیلی از این عزیزان را چند سال بعد ملاقات مینماییم چاق تر شده یا فرقی نکرده اند؟
آیا دروغ گفتند؟ آیا هیچ کاری نکردند؟ نمیشود اینطور گفت. در هفتاد درصد بیچاره ها هم رژیم گرفته اند و هم تمرینات ورزشی داشته اند پس جریان چیست؟ چرا این مهمان های ناخوانده نمیروند.

دلیلش شاید به باور ذهنی خود ساخته برمیگردد.
باوری که میگوید: مثل چوب استخوانی؛ یا از گرسنگی می میری؛ یا آنقدر لاغره که باد می بردش؛ یا وقتی بچه ایم چقدر ماشالله تپل و سفید وتو دل رباست. یا چرا بچه ات لاغره. یا وقتی پای صحبت مادر بزرگهای عزیز بشینی عزیز يک پره گوشت خوشگل ترت میکند بازم بگویم یا شما میگویید.
بله خوبان، همانطور که میدانید ضمیرناخودآگاه سریع باور میکند و کم کم جز باورهای ذهنی خود ساخته میشود.
در ادامه وقتی شما دارید تمام تلاشتون را برای لاغرشدن میکنید، ناخودآگاه هم آن طرف طناب را گرفته و دارد تمام تلاشش را برای تپل ماندن شما عزیزان انجام میدهد؟
پس راه حل چیست؟
آرامش، پذیرش، شکرگزاری، تغیر باورها.
مثال: من قصد لاغری ندارم تنها قصدم، سلامتی است.
خودم را تپلی ام را دوست دارم، من را از خیلی از مشکلات نجات داده. من را بامزه و دوست داشتنی جلوه داده. من ممنونم فقط قصد کم کردن وزن به قصد سلامتی دارم ✨️