ویرگول
ورودثبت نام
الهه گلکار
الهه گلکارمن الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
الهه گلکار
الهه گلکار
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

آواز یعنی ازادی

ده یازده سالم بود دختری با موهای پر و بلند عسلی بودم ،که روی پله های تراس مشرف به حیاط بزرگمان که باغچه ی بزرگی در برداشت و در آن انواع سبزی خوردن و بوته های رز صورتی را کاشته بودیم و البته دو درخت مو و انجیر محبوبم را از یاد نبریم ،می‌نشستم


و من آن جا می‌نشستم و تصور می‌کردم ،گلها و سبزی ها تشویق کننده های من هستند و درخت مو و انجیرم هم مهمانان افتخاری هستند که من را ،تشویق می‌کنند حالا بلند گو که همانا لنگ کفشی بود، در دست می‌گرفتم و بلند شروع به خواندن می‌کردم

اول از همه حضار تشکر می‌کردم و بعد برنامه آن شب را می‌گفتم و بعد روی پله بالایی می‌ایستادم و دمپایی به دست شروع می‌کردم


نه من تورو واسه خودم نه از سر هوس می‌خوام عمر دوباره منی تو رو واسه نفس می‌خوام

ای که تویی همه کسم بی‌تو می‌گیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هر چی می‌خوام می‌رسم

یکبار که دوست اصفهانی ام دلش برای زاینده‌رود تنگ بود ،در ته اتوبوس شروع کردیم با صدای بلند آهنگ معین را خواندن وصدایمان روحمان را، تا زاینده رود، به پرواز درآورد

با هم خواندیم و اواز خونمان را چون شراب سرخ، به جوش می‌ اورد و احساس ازادی و وادادگی داشتیم

دلم می‌خواد به اصفهان برگردم بازم به اون نصف جهان برگردم

برم اونجا بشینم در کنار زاینده رود بخونم از ته دل ترانه و شعر و سرود

دلم اونجاست خودم اینجا

ای خدا عشق من و یار من و اون گل نازم اونجا

چی بگم با کی بگم غصه دل پیش کی خالی کنم

حرفمو با چه زبون به اینو و اون حالی کنم



می دانستم با جو خانواده و جو مذهبی کشور،کسی برای آرزوی خواننده شدنم، کمکی نمی‌کند، که تماما، من را دچار احساس گناه و بد بودن می‌کنند

گاهی واقعا بین دختر پاک و خوب و متین که آرزوهایش را زیر کتاب و حدیث دفن کرده، تا دختر آزادی که در موهایش باد می‌رقصد و با پیرهن جرجدقرمزش در حیاط می‌دود و آواز می‌خواند ،دومی را انتخاب و پیه هر چی که می‌خواهند پشت سرم بگویند، دوست داشتم ،به تن بمالم


گاهی هم مادرم برایم از صدایی که گناه است و شنیدنش برای جز خودم و زنان محرمم جایز نیست و صدایی که نباید از خانه بیرون رود ،می‌گفت

گاهی مثل کودکی بودم که ابنیات شیرین اش را با یک لیوان گل گاو زبان تلخ عوض کردند

من می‌خواستم بخوانم ولی مستمعی نداشتم استادی نداشتم پس خودم را در آغوش گرفتم و حمام، پس از آن برای من شد پاتوغی ،که من بودم و کیسه و صابون و شامپو و دیوارهایی که صدای من را پژواک می‌کرد وصدای آبی که، موسیقی من می‌شد






زاینده روداحساس گناه
۱۲
۲
الهه گلکار
الهه گلکار
من الهه گلکار عاشق ریاضی و ادبیات و نوشتن و خواندن رمان و مقالات هستم آرزویم این است که روزی مرزبندی ذهنی بین انسانها برداشته شود و همه علاوه بر عشق ملی وفرهنگ وباورشون عاشق هم و دوستار هم باشیم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید