شبیه پدر

درد را چون زغالی گداخته در دستانم گرفتم

از پوستم گذشت

از گوشتم گذشت

و چون رگه های نور در رگهایم جاری شد

قلبم را گرم کرد

ذوب کرد

و تکه هایی از آن را در اندامم ساری کرد

حالا

هر عضو من قلبی است

می تپد

می گرید

احساس می کند

من با مغزم عاشق می شوم

با دستم عاشق می شوم

با چشمم عاشق می شوم

و این عشق است که مرا فراگرفته

درونش حل شده ام

اکنون

خوشبختی

آرام

از درز درها به درون می ریزد

و به بازی گرگ و میش صبح

میخندد

منم که چون آیینه ات

نور را انعکاس می دهم

شور را انعکاس می دهم

صبح را انعکاس می دهم

و لحظه کوچ را

که گریزی نیست از همراهی با نیستی

و

رفتن تا دیار هستی

لحظه ای که نزدیک است

و صدای زنگوله های گله

آوای پدری است

که میپیچد:

باید رفت تا مانا شد

و صدایش به کوه می خورد

برمیگردد

به آب می خورد

برمی گرد

به خدا می خورد

بر نمی گردد

درون من حفره ای می شود

و آنقدر می ماند

که

موهای غم را سپید کند

صورت کینه را بشوید

آنقدر می ماند

که چهره ام را نقش زند

و من شبیه کسی می شوم

کسی شبیه پدرم