رنج مانند آتشفشانی جادویی است. اگر از آن بگریزی دستهایش را دراز می کند تا تو را به درون بکشد اما اگر با شجاعت در چشمانش نگاه کنی تو را نوازش خواهد کرد. نوازشی دردناک اما شیرین. باید ماند و پذیرفت. دستهای سوزانش را گرفت و تن به سوختن داد. اینگونه می توان رنج را تحمل پذیر کرد.
