«آنها که از تهران گریختند: قصه ۳۳ روزه ویلای پیشساخته در روزهای جنگ»
۳۳ روز تا آرامش
از همان شب اول که بمب ها تهران را لرزاندند، تصمیمش را گرفته بود. یک ماهی میشد که اخبار از احتمال حمله گسترده میگفت، اما هیچکس باور نمیکرد واقعاً بشود. آن شب، وقتی انفجارها پشت سر هم پنجرهها را به لرزه درآورد، زن و بچه را برداشت و زد به جاده.
تهران داشت خالی میشد. خیابانهای شمال شهر باریکتر از همیشه شده بود. ماشینها، پشت کامیونهای بارگیریشده با وسایل خانه، صف کشیده بودند به سمت چالوس. کسی نمیدانست این ماجرا چقدر طول میکشد، پس همه هر چه داشتند بار زدند و رفتند.
روز سوم بود که به نوشهر رسید. در ویلا را که باز کرد، بوی نم و خاموشی به جانش نشست. ویلای قدیمیای بود از سالهای دور که فقط تابستانها سری میزدند. حالا قرار بود خانه شود.
چند روز بعد، در شبکه مجازی دید: «ساخت ویلای LSF در ۳۳ روز، مقاوم در برابر زلزله و آتش، تحویل کلید نخورده.» زنگ زد. جواب دادند: «تقاضا خیلی بالاست. همه از تهران میان شمال و دنبال سرپناهاند. برای نوبت باید عجله کنید.»

تا دو هفته بعد، صدها درخواست ثبت شده بود. شرکتهای ویلاسازی شمال ظرفیتشان دو برابر شده بود. تیغههای LSF یکی پس از دیگری سوار میشد. در ۳۳ روز، خانهای نو از دل زمین بیرون میزد؛ خانهای که برای ماندن ساخته شده بود، نه برای فرار از زیر بمباران.
اواخر سال ۱۴۰۴، وقتی صدای انفجارها از تهران گاه و بیگاه میآمد، نوشهر و چالوس و رامسر شده بودند شهرکهای تهرانیها. ویلاها یکی پس از دیگری ساخته میشدند و مردم کمکم یاد میگرفتند در پناهگاه جدیدشان زندگی کنند.
اما ته دلشان هنوز صدای آژیر بود.