ثانیهها، دقیقهها، ساعتها، روزها میگذره و عصبی تر از قبل میشم
انگار دستامو با طناب بستن
هر چی پیش میره اتفاقای خوب خودشونو گم میکنن
زمان با حالت فرسوده میگذره
انگار همه جارو میخوای بهم بریزی؟
آره
آدما از چشم میوفتن
با حرفاشون
با کاراشون
درکی این وسط انگار برای بعضیها وجود نداره

میدونم که باید ادامه بدم اما ترومایی که به وجود اومده، مانع میشه
اینجاست که تروما میگه من هیچ وقت نفهمیدم چش شد آخر
لحظه ها فقط میرن
بعدش سیاهن روزها حتی اگه بباره برف.
بعدش سیاهن روزها حتی اگه بباره برف.