ویرگول
ورودثبت نام
محمد شیخ الدینی
محمد شیخ الدینیاز دور دیدن و دیدن و دیدن
محمد شیخ الدینی
محمد شیخ الدینی
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

پرواز آزادی نیست من یک کبوتر نامه بر هستم



.

.

.

روستا بزرگتر شده است.خیلی چیزها تغییر کرده ،خیابان های تاریک شهر پر شده است از تیرهای چراغ برق.پدر من هم ماشین خریده است.دوستانم دیگر در زمین های خاکی فوتبال بازی نمی کنند،میزنند ب دل جنگل و کوه، یاد گرفته اند از هوا لذت ببرند و ویلن بنوازند،با اینکه هیچکدامشان هیچ وقت ب کلاس موسیقی نرفته اند.مادرم دعاهای روزانه اش را با فونت درشت چاپ کرده و ب در و دیوار چسپانده است.حالا خانه ی ما یک جای مقدس است.شاید مسیح هم در خانه ی بغلی دارد تلوزیون تماشا می کند،نمی دانم شاید خانه ی همسایه هم مقدس باشد.من چقدر نمی دانم.هیچکدام از حرف های لاپلاس را درک نمی کنم با هاکسلی قهر کرده ام،حالا با امام جماعت شهرمان توی یک تیمم.تیم ابر قهرمان ها بعلاوه ی یک بازنده.

من هم تغییر کرده ام.

صبحانه نان کرپ میخورم .برای ناهار میگوهای تازه صید شده را روی تابه می پزم و با فلفل سبز زیاد بشقاب را میبلعم.آنقدر زیاد ک حس می کنم اژدها شده ام و هر آن ک اراده کنم می توانم با بازدم نفس هایم تمام دنیا را ب آتش بکشم .عصر ک می شود برای خودم قهوه دم می کنم کتاب می خوانم و دزدکی سیگار می کشم.باگ های فیلم اسکورسیزی را در می آورم و فلسفه اش را نقد می کنم،بعد ب خودم می گویم ب تو چ.با آهنگ های جیم موریسون هم خوانی می کنم و وقتی از تمام اینها خسته شدم فرار می کنم .میروم ب زمین خاکی ک روزگاری در آن با غرور فوتبال بازی می کردم. داد میزدم ..من مرد شماره یک هستم و همه ب سمت گل حریف یورش می بردند درست می گویم من یک فرمانده بودم و حتی شاید بزرگتر از اسپارتاکوس ورژن فیک.گوشه ی زمین کز می کنم و در میان تیرگی ب خس و خاشاک های بین دوتا گل زل می زنم.ماشینی ک از چند قدمی ام رد می شود با خودش فکر می کند می خواهم ب آنها حمله کنم.اما من فقط یک گنجشک کوچک خسته از پروازم ک از کوچ جا مانده است.برای سرخ پوست های منقرض شده ی آمریکای جنوبی با دود، تلگراف بین قاره ای می فرستم و ب ماه چشم می دوزم.چ قرن نامبارکیست، آدمی هر روز دارد تنها تر می شود این نفرین پنهان این قرن است.سرخ پوست ها ب پیغامم پاسخ می دهند ،بابا نوئل از آخرین ستاره ی دب اکبر با گوزن هایش ب طرفم می آید.از خوشحالی جانی دوباره می گیرم در پوست خود نمی گنجم بالاخره بابانوئل ب دهات ما هم آمد. من را در آغوش می گیرد و در بغچه اش می گزارد.ماه اکتبر است حتما یک جای کار می لنگد.حالا فهمیدم.. او گرسنه است، می خواهد مرا کباب کند و برای شام بخورد .هیچ وقت نمی شود ب رجال سیاسی آمریکا اعتماد کرد پس مرگ بر بابانوئل.من چ ساده بودم ک فکر می کردم بابانوئل گیاهخوار است .با گوزن های شاخدارش معامله می کنم و در چند قدمی قوس قزح فرار می کنم.تا خدا چند قدم بیشتر نمانده است، اما او را نمی بینم .بر می گردم ب سمت زمین.در اتاقم فرود می آیم.جنگ ستارگان را از کامپیوترم پخش می کنم.تخمه می شکنم.خدا را چ دیدی شاید این بار یک نفر آمد و همه را نجات داد بی آنکه بخواهد مرا بخورد.شعری کهنه اما ن نو زیر زبانم می چرخد.

درست یادم نیست اما یک نفر وسط خیابان در فصل زمستان در آغوش دیگری گم می شود.چ حس خوبی دارد ،اما حتما ساختگیست.

شخصیت های داستان آناهیتا نوشته شده توسط یک بازیگر تئاتر در سرم زنده می شوند.سراسیمه می شوم.آقای کارگردان حالا من باید این پرده را چکار کنم،چرا لال مانده ای مگر تو کارگردان نیستی لعنتی بگو این پرده را باید چکار کنم.از روی صندلی بلند می شود،آرام می گوید بداهه گویی کن.مات می شوم.

اما آقای کارگردان فرم را ..


او را هم بداهه بازی کن.شروع می کند ب رفتن.

تا کجا¿..

تا وقتی دست بزنند...¿¡

تا وقتی تمام شود.


۲
۰
محمد شیخ الدینی
محمد شیخ الدینی
از دور دیدن و دیدن و دیدن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید