سلام
حالت چطور است.امروز ک این نامه را برایت می نویسم، مثل همیشه نمیدانم امروز چندم است.خیلی وقت است دلم لک زده برای شنیدن صدایت،برای اینکه دستت را بگیرم بکشانم ب آن سر شهر گوشه ی یک کافه ی کج و کوله.دستانت را نوازش کنم.قهوه ای مهمانت کنم و ...
فکر کنم منظورم را رساندم ک کلی دلم برایت تنگ است و مجال ک نمی شود گفت شاید اقبال دیدنت نیست،ب قول مادر بزرگ پیشانی بلند ب موی کم نیست ب بخت فلک زده است.
راستی از تو چ خبر ¿هنوز هم رفیق قلمی و دشمن کاغذ¿هنوز هم ب همه ی اتفاقات جهان مشکوک می شوی و ب چال و چوله های وسط آسفالت گمان دسیسه داری¿
اگر حال مرا میپرسی ک هی، هنوز هم زنده ام.دفترچه ب جیب .عینک ب چشم ،خبری نیست .دلم ک میگیرد کز میکنم یک گوشه، ب چند قطعه عکس ک چاپ کرده ام نگاه می کنم و با خودم می گویم همین است زندگی .یار همیشه یار است، حالا غیبت و بی وفاییش را نگاره در دستانم جبران کند یا دستش در دستم آقا بگذریم از من و حرف هایم .از تو چ خبر.
یادم می آید آخرین باری ک دیدمت حال روحی افتضاحی گریبانت را گرفته بود ،حالا بین خودمان است آن دخترک را واقعن دوست داشتی ک بعد از رفتنش زمین و زمان را ب فحش خار مادر کشیدی یا با خودت لج کرده بودی.اخ اخ بد دردیست بدمصب این درد بلاتکلیفی آدم نمی داند با خودش چند چند است ،اما بعدن میداند با خودش چند چند است مثلن یک سال البته نظر من این است ک زمان باید بیاید و این مابین قرار بگیرد تا توازن بین منطق و احساس برقرار شود و اگر بعد از آن باز هم با وجود فاصله و تجزیه تحلیل های منطقی و در نظر گرفتن تمام شرایط نفی فواید ،منطق قانع شد و پذیرفت ک حق با نیمه ی ضد است پس باید قبول کرد ک ،اوه اوه...،اما زیبایی ها و خوبی های خودش را دارد نمی شود گفت کلش چیز بد و منفی و مضر است.
نمیدانم الان مشغول چ کاری هستی یا عکس العملت با دیدن این نامه چ خواهد بود اما نمی خواهم وقتت را زیاد گرفته باشم.
منتظر جواب نامه ام خواهم ماند.
دوست تو خودت.