سلام
صبح از خواب بیدار شدم و روبروی پنجره ب برف هایی ک دیشب باریده بود چشم دوختم و با معده ی خالی چای سیاه شده ای ک از دیشب مانده بود را دوباره دم کردم و داشتم می نوشیدم ک دیدم پستچی یک پاکت نامه ی آبی کم رنگ را در صندوق پست جلوی خانه با عجله انداخت و رفت.
یک لحظه با خودم فکر کردم ک امروز س شنبه است و پستچی نامه های اداری و اخطاریه های بانک را یک شنبه ها می آورد.
کاپشنم را پوشیدم و خودم را ب صندوق پستی رساندم.جا خورده بودم آخر کسی این روزها دیگر برای کسی نامه نمی نویسد ،نهایتش این است ک اگر خیلی دلش برای کسی تنگ شده باشد جای اینکه ب او پیام کوتاه یا ایمیل بزند دلش را ب دریا میزند و با او تماس صوتی یا تصویری میگیرد.
ولی وقتی اسم تو را روی پاکت نامه دیدم همه ی آدرنالینی ک وارد خونم شده بود کم کم تاثیرش را از دست داد و دوباره ب حالت عادی برگشتم چون پیش زمینه ی این را همیشه کنج ذهنم داشتم ک اگر کسی روزی برایم نامه ای بنویسد کسی جز تو نخواهد بود.آه اگر بگویم چقدر دلم هوایت را کرده بود اما نمی دانستم چطور باید این دلتنگی ها را ب پایان برسانم ک توی ذوق کسی نخورد،آخر میدانی این روزها آدم ها طوری شده اند ک انگار نمی خواهند کسی حالشان را بپرسد.من فکر میکنم این روزها ،رازها مثل ویروس خودشان را در زندگی افراد جای داده اند و طبعن آدم ها هم نمی توانند بگذارند کسی سر ب رازهایشان بزند و آنها را بفهمد اگر بگذارند پس فرق راز با زار چیست.
اگر بگویم با چ مکافاتی از التهاب آن روزها جدا شدم تا بتوانم خودم را ترمیم کنم اما خب نمی شود گفت ترمیم صد در صد چون همیشه رد چیزهایی ک باعث درد کشیدن آدمی می شوند می ماند .
من هم دیگر تصمیم گرفتم سر و سامانی ب خودم بدهم ،او را کندم و از زندگیم انداختم بیرون ،تنها چیزی ک از او دارم یک قاب عکس در سالن پذیرایی است ک ب دیوار آویخته ام،آن را هم فقط بخاطر این نگه داشته ام ک خودم هم در عکس هستم و خوب افتاده ام.اصلن میدانی چیست من هیچوقت خودم را انقدر آدم خوش عکسی ندیده بودم .
میبینی چقدر دلم برایت تنگ شده است آنقدر ک فکم حتی یک لحظه هم نمی ایستد.من خوبم .همه چیز روبراه است ،یک خانه ی کوچک دارم ک تنها در آن زندگی میکنم ،صبح میروم سر کار،عصر بر می گردم ،در پارک قدم میزنم ،ب منظره ها و درخت ها نگاه می کنم،ب سایه ی پرنده ها..
این سر و ته زندگی من است تو چطور می گذرانی¿
اموراتت بر وفق مراد است و سازت کوک¿
راستش را بخواهی خوشم آمد از اینکه دارم جواب یک نامه را می دهم ،می شود همیشه برای من نامه بنویسی و من جواب بدهم¿اینطور احساس میکنم حداقل یک نفر در این دنیا هست ک هیچ رازی ندارد یا اگر هم دارد دوست دارد او را با من قسمت کند.
منتظر نامه ی بعدیت خواهم ماند.
دوست تو.